Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako: "Sąd") o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o majątku i dochodach podała, że kapitał zakładowy Spółki wynosi [...] zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok wynosi [...] zł. Dodała, że za ostatni rok obrotowy Spółka wykazała stratę w wysokości [...] zł, a stan na rachunku bankowym wynosi "[...]". Powołała się na swoją trudną sytuację materialną oraz brak środków pieniężnych na uiszczenie wpisu od skargi ([...]zł).
Odpowiadając na wezwanie Sądu, wystosowane w trybie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "uppsa"), załączyła kopię zeznania podatkowego (CIT-8) za 2015 r. (przychód - [...] zł, dochód - [...] zł), kopie deklaracji VAT-7 za żądane miesiące (I – III 2016 r.) oraz kopie wyciągów z posiadanych przez Spółkę rachunków bankowych za ostatnie sześć miesięcy.
Postanowieniem z 11 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy, gdyż Spółka w latach 2014 – 2015 osiągała znaczne przychody z działalności gospodarczej (odpowiednio ponad [...] mln, a także [...] zł). Nadto w 2015 r. osiągnęła dochód w kwocie [...] zł. Wobec Spółki nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne. W tej sytuacji brak środków na rachunku bankowym oraz zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej nie świadczą o braku możliwości partycypowania w kosztach postępowania sądowego.
Skarżąca prawidłowo wniosła sprzeciw od postanowienia starszego referendarza sądowego. Postawiła zarzut naruszenia art. 246 § 2 pkt 2 uppsa, gdyż znajduje się w bardzo trudnej sytuacji majątkowej. Podtrzymała dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje:
Zgodnie z art. 243 § 1 i art. 245 § 1 uppsa, właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 uppsa). Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 uppsa osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Ciężar dowodu spoczywa przy tym na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała, że jej sytuacji majątkowa jest na tyle trudna, że pozbawiona jest możliwości partycypowania w kosztach prowadzonego z jej skargi postępowania sądowego. Nie wykazała, że pozbawiona jest możliwości wsparcia finansowego ze strony wspólników. Nie wykazała nawet, że występowała z wnioskami do wspólników o wsparcie finansowe. Nie wyjaśniła sposobu wykorzystania dochodu osiągniętego w 2015 r. w kwocie [...] zł. Posiada zaś środki trwałe o znacznej wartości ([...]). Wpływu na wynik sprawy nie wywiera zaś strata osiągnięta przez Spółkę w 2014 r. Poza tym, że straty za lata ubiegłe skarżąca odliczała od dochodu za 2015 r., poprawiając w ten sposób swoją sytuację majątkową poprzez brak konieczności ponoszenia wydatków na poczet podatku dochodowego od osób prawnych.
Spółka powinna wykazać nie tylko, że nie ma środków na poniesienie tych kosztów, ale także, że nie ma ich, pomimo podjęcia wszelkich niezbędnych działań, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (zob. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2014 r., I OZ 304/14). Skoro skarżąca posiada środki trwałe o znacznej wartości i nie wykazała, że nie posiada możliwości uzyskania wsparcia finansowego ze strony wspólników, to Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyznania jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądów. Tym samym zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 i art. 260 § 1 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, czyli utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego.