Uzasadnienie
Prawomocną decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku Starosta R. odmówił przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego J. J., dalej skarżący.
Pismem z dnia 4 grudnia 2006 roku skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego.
W uzasadnieniu powołał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, który orzekł, że art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz.
- 65) w części, w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002 r.", jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Podniósł, że znalazł się w gronie osób, którym z uwagi na powyższy zapis odmówiono prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 roku Starosta R. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego.
Organ wskazał, że decyzja z dnia [...] listopada 2005 nie została wydana w oparciu o art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty, który to artykuł w części w jakiej obejmuje zwrot "do dnia 12 stycznia 2002 r." został uznany za niezgodny z Konstytucją. Została ona wydana na podstawie art. 150 a - 150 d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), której wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 września 2006 r. nie dotyczył.
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, powołując się ponownie na treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz na swój staż pracy i osiągnięty wiek.
Wojewoda [...] działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6, art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. Nr 99 poz. 1001 ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Zdaniem organu, Trybunał Konstytucyjny faktycznie wydał stosowny wyrok stwierdzający niezgodność z konstytucją przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty w części, w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002 r.", niemniej jednak decyzja, której dotyczy skarga o wznowienie postępowania nie została wydana na podstawie tegoż, niekonstytucyjnego przepisu. Wskazana przez skarżącego decyzja wydana została bowiem w dniu [...] listopada 2005 roku, na podstawie przepisu art. 150 a ustawy z dnia 20 kwietnia 2000 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Ponadto organ podniósł, że skarga o wznowienie postępowania wpłynęła z przekroczeniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 145 a K.p.a.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł argumenty, na które powoływał się we wniosku o wznowienie postępowania jak również w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.
Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa.
Na wstępie należy podkreślić, że art. 145a k.p.a. wprowadza odrębną regulację w zakresie terminu, w jakim strona może skutecznie wystąpić o wszczęcie postępowania w sprawie o wznowienie.
Zgodnie z dyspozycją art. 145 a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
Natomiast § 2 stanowi, że w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Według art. 190 ust. 3 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, a zatem ogłoszenia w organie publikacyjnym chyba, że Trybunał Konstytucyjny określi inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego.
W omawianej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 roku, sygn. akt SK 15/05, na który powołuje się skarżący został ogłoszony w Dz. U. Nr 170 poz.1222 w dniu 26 września 2006 roku i z datą tą powyższe orzeczenie weszło w życie. Z uwagi na fakt, że Trybunał Konstytucyjny nie określił innego terminu utraty mocy obowiązującej art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty w części, w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002 r.", to termin do żądania wznowienia postępowania określony w § 2 art. 145 a k.p.a. zaczął biec od dnia 26 września 2006 roku.
Jak wynika z akt sprawy skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania dopiero w dniu 4 grudnia 2006 roku, a więc po upływie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie powyższego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, nie wnosząc jednocześnie prośby o przywrócenie terminu.
Z uwagi na fakt, że skarżący składając wniosek o wznowienie postępowania naruszył termin procesowy określony w art. 145 a § 2 k.p.a. Sąd nie analizował skargi pod kątem ewentualnego naruszenia prawa materialnego przez organy administracji.
Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.