Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 czerwca 2016 r. M. B. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium. W przedmiotowej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Jednakże podkreślenia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania może zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tj. nadają się do wykonania.
Wykonalność dotyczy zaś aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295).
Zdaniem Sądu przymiotu wykonalności nie posiada zaskarżona decyzja. Należy wskazać, że wykonalność decyzji należy odróżnić od tego, że decyzja wywołuje, lub może wywoływać określone skutki prawne, jak np. wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie zwrotu pobranych świadczeń. Dopiero decyzja zobowiązująca do zwrotu świadczeń jest decyzją mającą przymiot wykonalności, tj. nadającą się do wykonania.
W związku z tym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.