Uzasadnienie
Pismem z [...] marca 2016 r., K. S. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie uznania wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów za nieuzasadnione. Jednocześnie w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że jest osobą samotną, bez majątku, ponoszącą osobiście wszystkie koszty utrzymania. Dodał, że obecnie pracuje, lecz bez żadnej gwarancji co do okresu zatrudnienia. Stąd "obciążenie" jego wynagrodzenia za pracę zobowiązaniami obarczonymi poważnymi wątpliwościami co do ich zasadności spowoduje "popadnięcie" skarżącego w ubóstwo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd stanowi formę tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania. Stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia jednak wymaga, że ocenę zaistnienia przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej, o której mowa w ww. przepisach poprzedzić należy zbadaniem, czy zaskarżony akt w ogóle podlega wykonaniu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w postanowieniu z 6 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 850/15 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.) poprzez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
Zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).
W realiach rozpoznawanej sprawy, zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie, w którym w części za nieuzasadnione uznano zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu, z postanowienia tego nie wynika wprost obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty zobowiązania podatkowego. Nie kreuje ono także obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności, niezależnie od tego, że jego wydanie otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącego, ustalonej inną decyzją administracyjną, zaległości podatkowej (por. postanowienie NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 737/15.
Wstrzymanie wykonania jest zatem bezprzedmiotowe, gdyż zaskarżone postanowienie nie podlega w ogóle wykonaniu. Zdaniem Sądu, złożony przez skarżącego wniosek dotyczy rozstrzygnięcia, które nie nakłada na niego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Nie powoduje zatem bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 p.p.s.a. Tym samym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.