Uzasadnienie
Decyzją z [...] listopada 2006 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a także na podstawie art. 8 pkt 1, art. 9 – 10 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z [...] listopada 2006 r., określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu II raty podatku od środków transportowych za 2006 r.
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podniósł, że skarżący jest właścicielem samochodu ciężarowego marki [...] (rok produkcji [..], nr rej. [..]) o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony. Pomimo wezwania, skarżący odmówił złożenia stosownej deklaracji podatkowej (DT – 1) twierdząc, iż nie posiada samochodu ciężarowego z którym wiązałby się obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Organ I instancji uzyskał natomiast ze Starostwa Powiatowego w G. informację, iż z ewidencji pojazdów prowadzonej przez ten organ administracji wynika, że skarżący jest właścicielem przedmiotowego pojazdu (pismo z 14 listopada 2006 r.) o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony.
W związku z powyższym, zdaniem organów podatkowych skarżący obowiązany był złożyć stosowną deklarację, a skoro tego nie uczynił, konieczne było wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2006 r., w tym za II kwartał tegoż roku. Wysokość zobowiązania podatkowego określona została z uwzględnieniem kwot wskazanych w uchwale Rady Miejskiej w W. z 30 listopada 2005 r. Termin płatności II raty podatku przypadał na 15 września 2006 r. Organ odwoławczy nie podzielił tym samym argumentacji skarżącego, który w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniósł, iż nie posiada samochodu o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony, powodującego powstanie obowiązku podatkowego. Przedmiotowy pojazd, którego jest właścicielem, jego zdaniem nie powoduje bowiem powstania obowiązku podatkowego. SKO wyjaśniło, że z własnością przedmiotowego pojazdu wiąże się obowiązek zapłaty podatku od środków transportowych, w wysokości określonej decyzją Burmistrza W. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z 15 lutego 2007r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji powtórzył, że nie posiada pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony, z którym należałoby wiązać powstanie określonego przez organy zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2006 r.
Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy wskazał przy tym na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalał inne skargi R.P., w tym wyrok z 29 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1150/05.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdził, że brak jest wystarczających podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Nie dopatrzył się bowiem naruszenia przez organy podatkowe prawa materialnego. Nie dostrzegł również naruszenia przez organy przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie kontrolą Sądu została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza W. określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu II raty podatku od środków transportowych za 2006 r. w kwocie [...] zł.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej przedmiotu opodatkowania tym podatkiem. Bezporne bowiem jest, że skarżący jest właścicielem samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...], rok produkcji [...], o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony. Zdaniem skarżącego, z posiadaniem tego pojazdu nie wiąże się jednak powstanie obowiązku podatkowego, z uwagi na jego dopuszczalną masę całkowitą. W ocenie skarżącego, sformułowanie "od 3,5 tony" oznacza, że opodatkowaniu podlegają pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej większej niż 3,5 tony. Z taki poglądem nie zgadzają się organy podatkowe, które uważają, że skoro skarżący jest właścicielem pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 tony, co wynika z informacji Starostwa Powiatowego w G., to pojazd ten podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Ponieważ skarżący nie złożył stosownej deklaracji i dokonał wpłaty należnego podatku, to obowiązkiem organu I instancji było wydanie decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2006 r., w tym z tytułu II raty na poczet tego podatku.
Rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie wymaga powołania się na przepis art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika zaś, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton.
Wykładnia językowa powołanego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 3,5 tony. Potwierdzeniem zasadności tego oczywistego wniosku płynącego z wykładni językowej omawianego przepisu jest wykładnia systemowa wewnętrzna przepisów powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawodawca przewidział bowiem sytuację, gdy opodatkowaniu według wskazanej stawki podlegają pojazdy, których dopuszczalna masa całkowita przekracza określoną wielkość. W art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. b) – c), czyli przepisach dotyczących wysokości stawek podatku od środków transportowych, użył bowiem sformułowania "powyżej" określonej dopuszczalnej masy całkowitej. W przepisach art. 8 powołanej ustawy zdecydował się natomiast użyć na przemian jednoznacznych sformułowań "od (...)" oraz "równej lub wyższej niż (...)".
W tym miejscu, w celu potwierdzenia trafności przedstawionego wyżej stanowiska, warto powołać się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 154/2004, publ. ONSAiWSA 2004/2/35. Z uzasadnienia powołanego orzeczenia wynika bowiem, że do rozstrzygnięcia sporu na tle wykładni art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie jest konieczne dokonywanie interpretacji prawa. Wystarczy bezpośrednie rozumienie tekstu prawnego. W języku polskim zwrot "od 3,5 tony" obejmuje wszystkie pojazdy, które ważą 3,5 tony i więcej.
Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, uznał zatem za oczywiście bezzasadną argumentację skarżącego prezentowaną zarówno w trakcie postępowania podatkowego, jak również w piśmie zawierającym skargę na decyzję SKO z [...] stycznia 2007 r.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.