Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] września 2014 r. (data złożenia formularza) A. S. (skarżący) wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątkowym oraz uzyskiwanych dochodach zawartym we wniosku o przyznanie prawa pomocy podał, że mieszka na ulicy, nie ma możliwości i prawa korzystania z mieszkania w R. przy ul. J. Z adresu tego został wymeldowany na bruk. Wskazał także, że jego dobra osobiste zostały zniszczone, a prywatne mienie w kwocie około [...] tys. rozkradzione i sprzedane. Nie może podjąć żadnej legalnej pracy, nie ma do tego prawa. Podał również, że majątek jego firmy prywatnej został zniszczony i rozkradziony. Oświadczył, iż jego dochody są "zerowe".
Pismem z dnia 29 września 2014 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie: zaświadczenia o posiadaniu statusu osoby bezrobotnej; złożenie zaświadczenia z właściwej jednostki opieki społecznej, dotyczącej sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego; wskazanie kto ponosi koszty utrzymania skarżącego i jaka jest wysokość tych kosztów, wyjaśnienie z jakich przyczyn skarżący nie może podjąć "legalnej pracy", w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Wezwanie niniejsze zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] października 2014 r. (k. 171 akt sądowych).
W dniu [...] października 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył pismo, w którym wyjaśnił, że nie posiada statusu osoby bezrobotnej. Takiego statusu zgodnie z prawem nie może posiadać, bowiem jest właścicielem prywatnej spółki z o.o. Oświadczył, że utrzymuje go ulica. By przetrwać tę tragiczną sytuację, uzyskuje pomoc od znajomych, przyjaciół i zwykłych ludzi.
Postanowieniem z dnia 17 października 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie niniejsze zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 października 2014 r. (k. 186 akt sądowych).
Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. (data osobistego złożenia na biurze podawczym Sądu) skarżący wniósł sprzeciw na powołane postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a."), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 259 § 2 p.p.s.a., sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym sprzeciw, wniesiony po terminie.
W rozpatrywanej sprawie wskazany wyżej siedmiodniowy termin dla złożenia sprzeciwu nie został zachowany. Z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia referendarza sądowego wynika, że zostało ono prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 24 października 2014 r. Zatem termin do wniesienia sprzeciwu upłynął bezskutecznie z dniem 31 października 2014 r. Tymczasem ww. środek zaskarżenia skarżący złożył osobiście na biurze podawczym Sądu w dniu 3 listopada 2014 r., a więc z ewidentnym uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności.
Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.