Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. (data nadania) G. K. (skarżący) działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na orzeczenie Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby.
Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jako podstawę powyższego wskazując, iż wykonanie orzeczenia w tym zakresie spowoduje zwolnienie skarżącego ze służby, a w konsekwencji utratę możliwości zarobkowania. Wynagrodzenie jakie skarżący uzyskuje ze stosunku służby jest jego jedynym źródłem utrzymania. Funkcjonariusz nie posiada oszczędności ani majątku ruchomego lub nieruchomego, który mógłby spieniężyć, co pozwoliłoby na jego utrzymanie przez czas niezbędny do rozpoznania sprawy. Dodatkowo wyjaśnił, iż nadal pozostaje funkcjonariuszem Biura Ochrony Rządu, nie dąży do zmiany tego stanu natomiast wydane w tym przedmiocie rozstrzygnięcie obarczone jest wadami prawnymi skutkującymi jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez stronę skarżą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Ogólne wskazanie, iż realizacja wydanego rozstrzygnięcia spowoduje, że skarżący zostanie wydalony ze służby, a tym samym straci jedyne źródło utrzymania nie może skutkować wstrzymaniem jego wykonania.
Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.