Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2009r. skarżący J. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na odmowną decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] w sprawie naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, wnosząc o jej uchylenie.
W odpowiedzi na skargę organ administracji podniósł, że skarżący złożył skargę na pismo Komendanta Miejskiego Policji w R., które nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Dodał, że na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie jego prośby organ podtrzymał swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] informując skarżącego, że przedmiotowe świadczenie mu nie przysługuje, ponieważ uchylone zostały przepisy będące podstawą jego przyznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje:
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Podkreślić należy, iż w razie pozostawienia przez organ podania, czy wniosku bez rozpoznania strona może podjąć obronę przed bezczynnością składając zażalenie do organu wyższego stopnia, a następnie w razie nieuwzględnienia zażalenia skargę do sądu administracyjnego (por. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 368). Droga sądowa staje się zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu jest więc możliwe dopiero po wniesieniu odwołania od decyzji do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na odmowną decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R. w sprawie wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) - tj. nie wniósł stosownego odwołania do organu administracji publicznej wyższego stopnia, jakim w niniejszej sprawie jest [...] Wojewódzki Komendant Policji z siedzibą w R., lecz złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie prośby przez organ I instancji. Wynika to zarówno z akt administracyjnych sprawy, jak również wyjaśnień skarżącego zawartych w skardze z dnia [...] kwietnia 2009 r.
O tym, czy pismo jest decyzją, czy nie, przesądza jego treść, a nie nazwa. Gdyby skarżący nie był emerytem, organ musiałby wydać decyzję administracyjną uwzględniającą wniosek lub odmowną. W niniejszej sprawie organ rozstrzygnął indywidualną sprawę i przesądził o prawach i obowiązkach podmiotu, w związku z czym uznać należy, iż zaskarżone pismo w istocie jest decyzją administracyjną, choć nie zawiera pouczenia o prawie i trybie odwołania, jednak stosownie do art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, może być okolicznością będącą podstawą przywrócenia terminu do złożenia odwołania stosownie do art. 58 k.p.a. (wyrok NSA z 21.12.2005 r., I OSK 271/05, opubl. Lex nr 188813). Błędnym pouczeniem jest również brak pouczenia (wyrok NSA z 14.02.2002 r., II SA 2289/01, opubl. Lex nr 82672).
Zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a. właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba, że ustawa przewiduje inny organ.
Wniesienie zaś skargi przed złożeniem w/w środka zaskarżenia skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności.
W tym stanie sprawy, wobec niedopuszczalności skargi Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia