Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 17 lutego 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 309/09

Uzasadnienie

1. K. L. pismem z [...] kwietnia 2009 r. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] stwierdzające, że odwołanie skarżącej wniesione przez nią [...] marca 2009 r. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] stycznia 2009 r., znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1995 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 5 poz. 1119 ze zmianami – dalej: "ordynacja podatkowa").

Zaskarżone skargą postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach:

Decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] stycznia 2009 r. została doręczona skarżącej K. L. w trybie art. 144 Ordynacji podatkowej w dniu [...]lutego 2009 r. Z powodu niedoręczenia przesyłki adresatowi w dniu [...] stycznia 2009 r. pozostawiono przesyłkę na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym. Organ uznał zatem, że stosownie do art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej decyzję należy uznać za doręczoną z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu liczonego od dnia pozostawienia przesyłki do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym, to jest z dniem [...] lutego 2009 r.

Przy tak wyliczonej dacie uznania przesyłki zawierającej decyzję za doręczoną, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że stosownie do art. 223 § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] stycznia 2009 r. upłynął [...] lutego 2009 r. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej w W. jako organ odwoławczy na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej stwierdził w zaskarżonym skargą w niniejszej sprawie postanowieniem uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, które to odwołanie zostało wniesione [...] marca 2009 r.

1. 2. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. skarżąca zarzuca, że:
2. 1) organ błędnie uznał datę [...] lutego 2009 r. za datę doręczenia przesyłki zawierającej decyzję podatkową w sytuacji, gdy rzeczywiście decyzja ta została odebrana z poczty [...] lutego 2009 r. na skutek niezawinionego przez skarżącą przechowywania przesyłki przez okres dłuższy niż wymagany 14-dniowy termin od pierwszego awizowania,
3. 2) organ nie uwzględnił, że skarżąca nie wiedziała o niedoręczeniu jej przesyłki w dniu [...] stycznia, gdyż w tym czasie były wymieniane w jej budynku skrzynki pocztowe na nowe typu "euro", co potwierdziła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]
4. 3) nie uwzględniono też, że skarżąca w okresie od [...] lutego 2009 r. do [...] marca 2009 r. była chora (co zostało potwierdzone zaświadczeniem lekarskim), co skutkowało upoważnieniem jej małżonka I L do odbioru przedmiotowej przesyłki pocztowej po [...]9 lutego 2009 r., gdyż I. L. w okresie od [...] stycznia 2009 r. do [...] lutego 2009 r. był także chory,
5. 4) błąd poczty polegający na wydaniu przesyłki po terminie 14 dniowym od daty pierwszego awizowania nie może obciążać skarżącej negatywnymi skutkami,
6. 5) działanie organu uznającego niesłusznie niedochowanie terminu do wniesienia odwołania wynika z powodów niemerytorycznych, polegających na uniemożliwieniu skarżącej możliwości dochodzenie zwrotu nienależnie – jej zdaniem - pobranego od niej podatku.
7. 3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu fakt odebrania przesyłki w dniu [...] lutego 2009 r. (a więc po terminie 14 dni od pierwszego awizowania) nie wywołuje żadnych skutków prawnych, gdyż za skuteczne należy uznać doręczenie w dniu [...] lutego 2009 r. zgodnie z art. 159 § 2 Ordynacji podatkowej, nawet gdy po upływie określonego w tym przepisie 14 dniowego terminu pozostawania przesyłki w urzędzie pocztowym dojdzie do faktycznego wydania przesyłki adresatowi. Organ wskazał na takie właśnie poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych: orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 października 2006 r. w sprawie sygn. akt II FSK 1227/05 i z 20 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt GSK 1186/04, oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 grudnia 2005 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 1073/05.

Odnosząc się do zarzutu, iż skarżąca nie wiedziała o pierwszym zawiadomieniu o przesyłce (awizowaniu) z [...] stycznia 2009 r., organ wyjaśnia, że przeczy temu zapis na kopercie, z którego wynika że zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym zostało pozostawione w oddawczej skrzynce adresata, zaś z informacji Poczty Polskiej wynika, że skrzynki starego typu w budynku skarżącej zostały zdemontowane [...] lutego 2009 r.

Zdaniem organu zwolnienie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku możliwości odbioru przesyłki, zwłaszcza że w zaświadczeniach lekarskich zarówno skarżącej jak i jej męża I. L. zaznaczono: "wskazanie lekarskie - chory może chodzić".

1. 4. W dalszych swoich pismach procesowych skarżąca dodatkowo wywodziła, że:
2. a) w miejsce dowodu doręczenia pisma zawierającego przedmiotowa decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego organ wprowadził inny dowód – dowód doręczenia skarżącej innego pisma o numerze [...] pochodzącego nie od Naczelnika [....] Urzędu Skarbowego, lecz od [...] Urzędu Skarbowego (k. 60 tom V akt administracyjnych),
3. b) odbioru przesyłki wskazanej wyżej dokonał I. L. mimo podpisu K. L,
4. c) wymiana skrzynek pocztowych nastąpiła w dniach 29-30 stycznia 2009 r., dokonywała tego firma [...], która przekazała stare skrzynki Poczcie Polskiej 17 lutego 2009 r. i dlatego Poczta Polska tę ostatnią datę podała jako datę wymiany skrzynek.

Skarżąca w swoich pismach złożyła wnioski dowodowe:

1. 1) z pisma Poczty Polskiej do skarżącej z [...] kwietnia 2009 r. na dowód, że przesyłka polecona o numerze nadania [...] została powtórnie zaawizowana z informacją, że termin odbioru przesyłki upływa w dniu [...] lutego 2009 r., co nastąpiło z winy pracownika poczty,
2. 2) z zaświadczeń lekarskich na okoliczność, że skarżąca była niezdolna do pracy w dniach od [...] lutego 2009 r. do [...] marca 2009 r., zaś jej pełnomocnik – I L, w dniach od [...] stycznia 2009 r. do [...] lutego 2009 r.
3. 3) o zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej do doręczenia dowodu doręczenia decyzji naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R z [...] stycznia 2009 r. nr [...], gdyż znajdujący się na k. 61 dowód doręczenia jest dowodem doręczenia innego pisma – pisma Urzędu Skarbowego w R do skarżącej nr [...],
4. 4) z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z [...] kwietnia 2009 r. na okoliczność, że wymiana skrzynek pocztowych w budynku skarżącej nastąpiła w dniach 29-30 stycznia 2009 r.,
5. 5) z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z [...] maja 2009 r. oraz pokwitowania odbioru skrzynek z 17 lutego 2009 r. wystawionego przez Pocztę Polską na okoliczność, że wymiana skrzynek pocztowych w budynku skarżącej wykonała Firma [...], która przekazała stare skrzynki pocztowe Poczcie Polskiej w dniu 17 lutego 2009 r.,
6. 6) z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R z [...].06.2009 r. do skarżącej wraz z dowodem doręczenia upomnienia z [...].05.2009 r. na dowód tego, że gdy organem nadawczym jest naczelnik Urzędu Skarbowego, to jest to wyraźnie zaznaczone na dowodzie nadania, na dowodzie tym zaznacza się też rodzaj pisma doręczanego,
7. 7) z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z [...] lipca 2009 r. na okoliczność terminu wymiany skrzynek pocztowych,
8. 8) z pisma Poczty Polskiej do skarżącej z [...].11.2009 r. stanowiącego odpowiedź na reklamację dotyczącą niedoręczonej przesyłki na okoliczność, że poczcie zdarza się zagubić przesyłki skarżącej,
9. 9) ze zdjęć tablic przy drzwiach urzędu skarbowego na okoliczność, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R i [...] Urząd Skarbowy w Radomiu to dwa różne organy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje

Skarga jest nieuzasadniona.

1. 5. Sąd dokonał analizy zaskarżonej decyzji i całości postępowania administracyjnego związanego z jej wydaniem w granicach sprawy, nie tylko w odniesieniu do wskazanych w skardze zarzutów i wniosków skargi oraz wskazanych w niej podstaw prawnych, będąc do tego zobowiązanym z mocy art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami – dalej: "p.p.s.a.").
2. 6. Sąd nie uznał za zasadne zarzutów podnoszonych w skardze przez skarżącą.
3. 6.1. W pierwszej kolejności Sąd rozważył prawidłowość ustalenia, że pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym miało miejsce w dniu 30 stycznia 2009 r. Wskazuje na to jednoznacznie adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenie i na kopercie zawierającej przesyłkę. Skarżąca wskazywała wprawdzie, że w dniach 29 -30 stycznia 2009 r. w jej budynku wymieniane były pocztowe skrzynki oddawcze stare na nowe typu "euro" i składała w tym zakresie liczne wnioski dowodowe, jednak nie wskazywała nawet w jaki sposób wymiana skrzynek miałaby uniemożliwiać pozostawienia "awizo" w skrzynce (starej lub nowej – w zależności od tego, która w tym momencie wisiała) i dlaczego sam fakt wymiany skrzynek miałby przeczyć dowodowi w postaci dokonanych na dowodzie doręczenia i na kopercie zapisków o pierwszym awizowaniu w dniu 30 stycznia 2009 r. Ponieważ wnioski dowodowe skarżącej zmierzały w znacznej części do wykazania, że wymiana skrzynek miała miejsce w dniach 29-30 stycznia 2009 r., ich przeprowadzenie było zbędne, gdyż – jak wyżej wskazano - samo uznanie tej okoliczności za udowodnioną nie wpływało na ocenę prawidłowości dokonania ustaleń faktycznych przez organ.
4. 6.2. Wskazywane przez skarżąca zarzuty co do tego, że:
5. • załączony dowód doręczenia zawiera jako nadawcę, nie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego, a [...] Urząd Skarbowy,
6. • w oznaczeniu pisma wskazano "pismo", a nie decyzję,
7. • wskazano numer pisma inny niż numer decyzji ([...]), nie zasługują na uwzględnienie. Różnica w numerach wynika tylko z niewłaściwego odczytania odręcznie wpisanego numeru, (gdzie "12" skarżąca odczytuje jako "11", a "RS" jako "Rg"). Jest pewnym uchybieniem wskazanie jako nadawcy urzędu, a nie naczelnika tego urzędu jako organu, jednak uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy, podobnie jak wskazanie jako rodzaju przesyłki "pismo" zamiast "decyzja". Przecież skarżąca nie kwestionuje, że w dniu [...] lutego 2009 otrzymała przedmiotową decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R., skoro na tym fakcie bazuje cała argumentacja wniosku o przywrócenie terminu, nie próbuje nawet wskazać, że na tym potwierdzeniu odbioru zostało pokwitowane odebranie innej przesyłki.
8. 6.3. Podnoszony zarzut, że na potwierdzeniu odbioru jest podpis K. L. jako osoby odbierającej przesyłkę, sprzeczny z adnotacją o odebraniu przesyłki przez jej męża I L wskazywać może według zasad logiki na jedną z dwóch okoliczności: albo Pan I L podpisał się jako K L i został przez doręczyciela poczty prawidłowo zidentyfikowany, czemu doręczyciel dał wyraz z adnotacji na dowodzie doręczenia, albo też potwierdzenie odbioru podpisała Pani K L, którą doręczyciel błędnie zidentyfikował jako jej męża lub też omyłkowo przy właściwej identyfikacji osoby wpisał jako odbierającego I L, mimo że faktycznie potwierdzeni podpisała K L. Wprawdzie niektóre z wyżej wskazanych możliwych wariantów mogłyby być przedmiotem oceny prawnokarnej, jednak niezależnie od tego, który z tych wariantów miał miejsce, nie ma to wpływu dla oceny sprawy niniejszej, gdyż fakt doręczenia przedmiotowej decyzji naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w dniu [...] lutego 2009 r. nie jest przez nikogo, w tym przez skarżącą kwestionowany. Należy również zauważyć, że skarżąca w piśmie do doręczyciela Poczty Polskiej z dnia [...] kwietnia 2009 roku (k- 14 akt administracyjnych) wyjaśniała, że korespondencja dla niej w dniu [...] lutego 2009 roku została odebrana przez jej pełnomocnika (należy rozumieć do odbioru korespondencji) – męża I L. Tak więc czynienie zarzutu i wskazywanie w skardze na nieścisłości w adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru nie mogą odnieść zamierzonego skutku.
9. 6.4. Ponieważ nie sposób zarzucić organowi naruszenie przepisów postępowania przy ustaleniu, że pierwsze awizowanie przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję miało miejsce [...] stycznia 2009 r. – taki wniosek został prawidłowo wywiedziony z dowodów w postaci zapisków na dowodzie doręczenia, zatem konsekwencją tego było przyjęcie, że zgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. należało uznać za doręczoną z dniem 13 lutego 2009 r.

Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę w pełni podziela przeważające poglądy sądów administracyjnych zgodnie z którymi, nawet gdy po upływie określonego w art. 150 § 2 14-dniowego terminu pozostawania przesyłki w urzędzie pocztowym dojdzie do faktycznego wydania przesyłki adresatowi, to za termin doręczenia należy uznać upływ tego 14-dniowego terminu, a nie późniejszą datę faktycznego odbioru. Sąd podziela argumentację we wskazanych wyżej uzasadnieniach orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 października 2006 r. w sprawie sygn. akt II FSK 1227/05 i z 20 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt GSK 1186/04, oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 grudnia 2005 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 1073/05.

Faktem jest, że pracownicy poczty popełnili błąd dokonując powtórnego awizowania dopiero [...] lutego 2009 r. (zamiast [...] lutego 2009 r.) i wskazując błędnie datę [...] lutego 2009 r. (zamiast prawidłowej daty [...] lutego 2009 r.) jako datę, do której pismo będzie pozostawało do odbioru w urzędzie pocztowym. Okoliczność ta może być rozważana jako mająca wpływ na zasadność wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R, jednak nie wpływa na to – jak wyżej wykazano – że za datę odbioru decyzji zgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej należało uznać [...] lutego 2009 r. jako 14 dzień od pierwszego awizowania przesyłki w dniu [...] stycznia 2009 r.

7. Sąd nie będąc związany wnioskami skargi i podanymi w niej podstawami prawnymi dokonał wszechstronnej oceny zaskarżonego postanowienia i postępowania prowadzącego do jego wydania. Nie dopatrzył się jednak naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami – dalej: "p.p.s.a."), ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.. Nie stwierdzono też przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2), ani naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit b).

Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.