Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: PPIS, organ) orzekł o nałożeniu na Z. J. prowadzącego działalność pod firmą [...] Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjno-Usługowe w [...] (dalej: skarżący) grzywny w celu przymuszenia.
W dniu 24 stycznia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga skarżącego na powołane wyżej postanowienie.
Pismem z 26 stycznia 2017 r. przedmiotowa skarga przekazana została organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę oraz przedłożenia akt administracyjnych sprawy.
Następnie postanowieniem z 8 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 201/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na złożenie ww. środka zaskarżenia na rozstrzygnięcie organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie.
Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. W ramach prowadzonego przez PPIS postępowania, na wydane przez ten organ rozstrzygnięcie skarżącemu przysługiwało wniesienie zażalenia. Czynności tej – co wynika z odpowiedzi na skargę - skarżący dokonał, w wyniku czego organ odwoławczy w dniu [...] lutego 2016 r. wydał postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu. Następnie jednak wniósł do Sądu skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji. Zatem, wniesiona skarga dotyczy postanowienia, które nie rozstrzygało ostatecznie sprawy i nie kończyło postępowania administracyjnego w sprawie, co jest niedopuszczalne. Jednocześnie pozostaje w obrocie postanowienie ostateczne, wydane na skutek rozpoznania zażalenia skarżącego, które jednak nie zostało zaskarżone skargą.
Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł o odrzuceniu skargi.