Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] maja 2011r. skarżący M. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W uzasadnieniu wniosku, skarżący podniósł, że jest w trakcie rozprawy rozwodowej, w której jego żona pragnie wykorzystać okoliczność wymeldowania na swoją korzyść. Dodał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy pozwoliłoby mu na uniknięcie czynności zajmujących czas oraz kosztownych związanych z faktem wymeldowania, np. wymiana dowodu osobistego, prawa jazdy, zmiana danych na koncie bankowym, umowach pożyczkowych.
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Na skutek zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 grudnia 2011r., sygn. akt II OZ 1012/11, uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowieni NSA wskazał, że jego zdaniem w przedmiotowej sprawie nie zostało wykazane, że udzielenie ochrony tymczasowej w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. W szczególności, wymiana dowodu osobistego i prawa jazdy oraz zmiana danych w banku nie powodują wystąpienia po stronie skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego pozostaje także okoliczność toczącego się postępowania rozwodowego. Gołosłowne, bowiem pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia, pozostaje stanowisko Sądu I instancji, że wykonanie decyzji w przedmiocie wymeldowania mogłoby wywołać skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.: dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.
Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia.
Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przytoczyła żadnych konkretnych argumentów i nie przedstawiła żadnych dowodów.
Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.