Uzasadnienie
Pismem z 13 marca 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) K. J. (skarżąca) działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lutego 2013 r. w przedmiocie nakazu zabezpieczenia zabytku.
Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd wskazując, że z uwagi na rangę naruszeń przepisów postępowania zachodzi duże prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji. Po ewentualnym uchyleniu decyzji przez Sąd i po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z udziałem wszystkich stron, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków może dojść do wniosku, że w sprawie nie jest konieczne wydanie decyzji, a wystarczy wydanie zarządzenia pokontrolnego. Być może organ uzna, że stan techniczny ruin jest na tyle zły, że utraciły one już przymioty zabytku i nie nadają się do renowacji. W takiej sytuacji ponoszenie znacznych kosztów przez właścicieli działki na opracowanie dokumentacji oraz wykonanie robót budowlanych byłoby nie uzasadnione. Może to zapobiec nieuzasadnionym, dużym wydatkom ponoszonym przez właścicieli działki, a więc uchronić ich przed znacznymi stratami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie pełnomocnik skarżącej nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólne stwierdzenie w tym zakresie, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą "znaczne koszty", a wstrzymanie jej wykonania uchroni skarżącą "przed znacznymi stratami" nie zostało w żaden sposób wykazane.
Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.