Uzasadnienie
Decyzją z 18 lutego 2022 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, SKO), po rozpatrzeniu odwołania H. M. (dalej: strona, skarżąca, wnioskodawca) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. (dalej: organ I instancji) z 20 grudnia 2021 r., nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z 6 sierpnia 2021 r. H. M. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wystąpiła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem T. M. Do wniosku dołączyła orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności T. M. wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o stopniu Niepełnosprawności w R. z 5 lipca 2021r. W orzeczeniu wskazano jednocześnie, że data powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności to 16 czerwiec 2021 r., nie ustalono daty powstania niepełnosprawności.
Decyzją z 20 grudnia 2021 r. organ I instancji odmówił H. M. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem T. M. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że odmowa nastąpiła z dwóch powodów, a mianowicie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, bowiem niepełnosprawność T. M. powstała po ukończeniu 18 roku życia, zaś drugim powodem jest zaistnienie przeszkody wskazanej w art. 17 ust. 5 pkt 1 tej ustawy, a mianowicie prawo Skarżącej do emerytury. Organ podał natomiast, że nie kwestionuje faktu sprawowania przez Skarżącą opieki nad mężem.
W odwołaniu od decyzji pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych i niezasadne uznanie, że niepełnosprawność T. M. powstała po 18 roku życia i w związku z tym skarżącej jako jego opiekunowi nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne;
- 2. przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych z pominięciem okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 roku o sygn. akt K 38/13, został on uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez co narusza to art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;
- 3. przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych przez błędne uznanie, że pobieranie przez skarżącą świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawnym mężem.
Mając powyższe na uwadze strona wniosła na podstawie art..138 § 1 pkt 2 k.p.a., o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy przez ustalenie skarżącej prawa świadczenia pielęgnacyjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. od dnia 01.08.2021 r.
Organ I instancji nie znalazł podstaw do zmiany decyzji i odwołanie wraz z aktami sprawy przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania, Kolegium Odwoławcze w R. w/w decyzją z 18 lutego 2021r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Podniosło, że przedmiotowa sprawa rozpatrywana jest już po raz drugi przez SKO. Decyzją z 17.11.2021 r. znak: [...] Kolegium uchyliło bowiem decyzję organu I instancji z 24.09.2021 r. znak: [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium przedłożyło organowi wytyczne dotyczące możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty oraz zleciło aby ponownie rozpatrując sprawę podjął rozstrzygnięcie z pominięciem tej części art. 17 ust. 1b ustawy, która – jak orzekł TK w wyroku z dnia 21.10.2014 r. sygn. akt K 38/13 w sposób niekonstytucyjny różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
SKO utrzymując w mocy decyzję z 20.12.2021r. nie podzielił stanowiska organu I instancji, stwierdzając, że niezasadna była odmowa przyznania świadczenia dlatego, że niepełnosprawność powstała później niż to wskazuje art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych, albowiem kryterium momentu powstania niepełnosprawności jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia utraciło przymiot konstytucyjności. Wskazało, że opieka H. M. nad mężem sprawowania jest stale i całodobowo. T. M. jest osobą dializowaną, od kilkunastu lat przewlekle chorą a w związku z tym Skarżąca wykonuje przy nim wszelkie niezbędne czynności. Organ II instancji zwrócił natomiast uwagę na to, że Skarżąca ma ustalone prawo do emerytury. Podkreślił, iż Skarżąca w dniu 02.12.2021 r oświadczyła, że nie złoży wniosku o zawieszenie emerytury z KRUS. W ten sposób sformułowana, jednoznaczna informacja Skarżącej o odmowie zwrócenia się do KRUS o zawieszenie emerytury, uniemożliwiła jak twierdzi Organ II instancji pozytywne rozpatrzenie przez zarówno Organ I instancji jak i Kolegium wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na wystąpienie negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik skarżącej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:
- 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 17 ust. 5 pkt lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych przez błędne uznanie, że pobieranie przez H. M. świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawnym mężem T. M.;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 79a k.p.a. przez niepoinformowanie przez organ strony przed wydaniem decyzji o konieczności zawieszenia pobieranej przez H. M. emerytury jako jedynej negatywnej przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ustalenie na rzecz H. M. świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 31 lipca 2022 r., zwrot kosztów przedmiotowego postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz o rozpoznania przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu pełnomocnik podkreślił, że w chwili obecnej Skarżąca wyraża gotowość i chęć zawieszenia pobieranej obecnie emerytury i z tego również powodu zaskarżona w całości decyzja powinna zostać uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 t.j., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.
Rozpoznając niniejszą sprawę w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za zasadną.
Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.
Należy jednak mieć również na uwadze przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast stosownie do art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:
- 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub
- 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.
Uzasadniając decyzję podjętą na ww. podstawie prawnej Kolegium stwierdziło, że brak rezygnacji z pobieranej emerytury stanowi w konsekwencji przeszkodę do przyznania H. M. świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nastąpiłoby zdublowanie świadczeń z systemu społecznego. Jednocześnie zwróciło uwagę, że skarżąca została poinformowana o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i o uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty.
Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, do którego również odwołało się Kolegium, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury. Wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 u.e.r.f.u.s. Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty (wyrok NSA z dnia 19 maja 2021r., sygn. akt I OSK 253/21, LEX nr 3194913).
Jednocześnie należy przyjąć, aprobując pogląd prezentowany w orzecznictwie, że aby zagwarantować stronie wybór, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., nie można wymagać od niej uprzedniej rezygnacji z przyznanego już świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie z tych świadczeń rzeczywiście zostanie przyznane. Wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego jej świadczenia przed zbadaniem, czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego i korzystniejszego dla niej, stawia ją w dość trudnej sytuacji, wprowadza stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego, czy uzyska wybrane ze świadczeń w miejsce już otrzymywanego (wyrok NSA z dnia 25 listopada 2021r., sygn. akt I OSK 1004/20, LEX nr 3268931). Konieczność unikania tego rodzaju stanu niepewności co do rzeczywistych uprawnień strony (braku pewności prawa), nakazuje zaniechać czynienia przez organy administracji przeszkód w uzyskaniu przez stronę świadczenia wybranego (korzystniejszego), a przeciwnie, organy winny przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z prawa wyboru skorzystać.
W tym zakresie organy winny zastosować adekwatne do okoliczności sprawy rozwiązania proceduralne, które będą gwarantowały stronie urzeczywistnienie przewidzianego w art. 27 ust. 5 u.ś.r. prawa wyboru świadczenia (wyrok NSA z dnia 17 marca 2022r., sygn. akt I OSK 1194/21, LEX nr 3332885)
Wspomniany przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. określa przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności osoby wymagającej opieki i pozostawanie skarżącego i tej osoby wymagającej opieki w grupie osób związanych obowiązkiem alimentacyjnym oraz niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Analizy zaistnienia w sprawie tych przesłanek organ powinien dokonać w pierwszej kolejności, a więc zanim wezwie do wyboru jednego ze świadczeń. Podkreślić przy tym należy, iż organ winien zbadać również, czy zachodzi bezpośredni związek przyczynowo skutkowy pomiędzy brakiem aktywności zawodowej skarżącej, a sprawowaną przez nią opieką.
Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że Kolegium decyzją z 17 listopada 2021r. znak: SKO.ZR.4111.658.2099.2021 uchyliło decyzję Wójta Gminy P. z 24 września 2021r. znak: [...] odmawiającą przyznania przedmiotowego świadczenia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w jej uzasadnieniu, że informacja o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia od przedstawienie decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty, powinna być udzielona stronie właśnie wówczas, gdy postępowanie z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykaże, że zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku i jedyną przeszkodą jest pobieranie emerytury. SKO zleciło również organowi I instancji aby ponownie rozpatrując sprawę podjął rozstrzygnięcie z pominięciem części art. 17 ust. 1b ustawy, która – jak orzekł TK w wyroku z dnia 21.10.2014 r sygn. akt K 38/13 w sposób niekonstytucyjny różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
W ocenie Sądu w sytuacji gdy dochodzi do zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych, w celu zagwarantowania stronie wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust.5 ustawy należy przyjąć, że skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a przeciwnie powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z prawa wyboru skorzystać (por. wyroki NSA z dnia 12 grudnia 2018 roku, I OSK 1175/18, z dnia 13 lipca 2018 roku, I OSK 235/18).
`Sąd podziela pogląd, że na organie spoczywa główny ciężar znalezienia takiego rozwiązania procesowego, które gwarantowałoby skarżącej realizację żądania nie tylko w zakresie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z zasadą z art. 7 kpa – prawdy obiektywnej zawiera ona obowiązek organu administracji publicznej załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela.
Zdaniem Sądu, skarżąca składając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, miała prawo oczekiwać od organów, że podejmą działania zmierzające do rozważenia przyznania jej korzystniejszego świadczenia. Celem regulacji z art. 27 ust. 5 ustawy jest uniemożliwienie osobom uprawnionym równoczesne pobieranie różnych świadczeń. Samo jednak dokonanie przez skarżącą wyboru świadczenia jest decydujące dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji gdy jest ono świadczeniem wyższym.
Zatem po wystąpieniu zbiegu uprawnień oraz dokonania wyboru korzystniejszego finansowo, celem działań organu powinno być poinformowanie skarżącej czy spełnia wymogi do przyznania jej świadczenia wyższego i jedyną przeszkodą jest brak zawieszenia prawa do emerytury.
Mając to na uwadze należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy wprawdzie słusznie przyjął, że dopiero zawieszenie prawa do świadczenia emerytalnego eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy, to jednak nie dostrzegł braku prawidłowego pouczenia skarżącej w tym zakresie. Należy w tym zakresie wyjaśnić, że obowiązek informowania stron postępowania wynika z art. 9 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
Nadto, zgodnie z art. 79a k.p.a., w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Celem tego przepisu jest zmobilizowanie organów administracji do wnikliwego badania merytorycznej treści żądań strony na wszystkich etapach postępowania wszczynanego na żądanie strony i zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach, bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów, nie korzysta z takiej możliwości.
W aktach administracyjnych sprawy brak jest jakiegokolwiek pisma organów, z którego wynikałaby informacja, że w przypadku skarżącej organy uznały, że są spełnione wszystkie przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku, a jedyną przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest fakt pobierania świadczenia emerytalnego i w konsekwencji, aby móc otrzymać wnioskowane świadczenie, skarżąca musi zawiesić (wstrzymać) prawo do pobieranego świadczenia. Organ pierwszej instancji wręcz przeciwnie wskazał na dwie przeszkody przyznania jej wnioskowanego świadczenia – brak możliwości ustalenia kiedy powstała niepełnosprawność męża skarżącej oraz fakt pobierania świadczenia emerytalnego przez skarżącą. Organ w żadnym stopniu nie rozważał regulacji art. 27 ust.5 ustawy w kontekście umożliwienia wyboru wyższego świadczenia przez skarżącą.
W związku ze stanowiskiem organu pierwszej instancji stanowisko skarżącej, że nie zawiesi prawa do świadczenia emerytalnego jest racjonalne. Wymaganie aby strona zrezygnowała, czy też zawiesiła świadczenia, jeszcze przed zbadaniem czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wyższego, stawia ją w trudnej sytuacji, wprowadza stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego czy żądane świadczenie faktycznie otrzyma. Organ winny zastosować adekwatne do okoliczności sprawy rozwiązania proceduralne, które będą gwarantowały stronie urzeczywistnienie stronie prawa wyboru świadczenia.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał za błędne stanowisko organu pierwszej instancji, iż podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego powinien być fakt, iż nie ma możliwości ustalenia kiedy powstała niepełnosprawność męża. Trafnie wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 roku, w sprawie K 38/13, który uznał art. 17 ust.1b ustawy za niezgodny z Konstytucją RP w zakresie różnicowania co daty powstania niepełnosprawności.
Z tych też względów organ ponownie rozpoznając sprawę przeprowadzi ponownie postępowanie w zakresie spełniania przesłanek do przyznania żądanego świadczenia uwzględniając stanowisko sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku. W sytuacji stwierdzenia, że jedyną negatywną przesłanką jest pobieranie przez skarżącą świadczenia emerytalnego, organ wezwie ją do złożenia oświadczenia, które świadczenie wybiera, tj. emerytalne czy pielęgnacyjne i przedłożenia dokumentów dotyczących zawieszenia emerytury.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł, orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U. z 2018r., poz. 265)