Uzasadnienie
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy B. J. podała, że aktualnie jest "obłożnie" chora, na ciągłym zwolnieniu lekarski, a z powodu przeciągających się procesów sądowych została pozbawiona środków finansowych i ma problemy z utrzymaniem pięcioosobowej (w tym troje dzieci) rodziny, korzysta z pomocy finansowej bliskich i znajomych. Oświadczyła, że poza domem i 4 – hektarową nieruchomością rolną – darowizną od matki nie posiada żadnego majątku. Źródłem utrzymania rodziny jest wynagrodzenie skarżącej w wysokości [...] zł.
Odpowiadając na wezwanie do uzupełnienia wniosku skarżąca złożyła zeznanie podatkowe za 2014 i 2015 r. Oświadczyła, że jej mąż prowadzi działalność, z której nie uzyskuje żadnych dochodów i że środki z programu "500 +" zajął komornik w związku z tym nie wie, czy kiedykolwiek je otrzyma. Odnośnie wyciągów z rachunków bankowych małżonków oraz udokumentowania wydatków na bieżące utrzymanie wyjaśniła, że z uwagi na stan zdrowia nie jest w stanie złożyć ich w terminie, niemniej zobowiązała swojego pełnomocnika do złożenia wniosków o ich wydanie. Pismem z dnia 21 czerwca 2016 r. zobowiązano skarżącą ponownie do uzupełnienia wniosku tj. przedłożenia decyzji o przyznaniu zasiłku wychowawczego na dzieci oraz wyjaśnienia, czy do chwili obecnej nie został on zwolniony spod zajęcia komorniczego. Pismo to dwukrotnie awizowane (23 czerwca i 1 lipca 2016 r.) zostało zwrócone do Sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie"
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy na wstępie zaznaczyć należy, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w tym postępowaniu. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla siebie i rodziny. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, a przynajmniej uprawdopodobnienia, że istotnie znajduje się sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy natomiast do referendarza bądź Sądu należy ocena przedłożonych dokumentów i wyjaśnień. W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony.
Skarżąca nie wywiązała się z obowiązku uzupełnienia wniosku. Poza zeznaniem podatkowym, które zresztą nie potwierdza trudnej sytuacji finansowej rodziny, nie przedłożyła żadnych innych dowodów wskazujących na konieczność zastosowania instytucji prawa pomocy, mimo przedłużenia, zgodnie z wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 7 czerwca 2016 r. terminu na zgromadzenie niezbędnych dokumentów.
W tych okolicznościach trudno zweryfikować informacje zawarte we wniosku, dlatego też na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.