Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 października 2017 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania A. M. prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 4 grudnia 2017 r. wpłynął do Sądu kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie. W uzasadnieniu wniosku A. M. ponownie wyjaśnił, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną, dwoma synami i teściem, a dochód rodziny wynosi [...] zł. W części wniosku obejmującej posiadany majątek wymienił dom jednorodzinny o wartości [...], nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha, pawilon handlowo – usługowy o wartości [...] zł, kamienicę z działką o wartości [...] zł, oszczędności w kwocie [...] zł oraz stałe zobowiązania i wydatki m.in. na dzierżawę "terenu", najem lokali handlowych, opłaty za media i utrzymanie mieszkania, łącznie ok. [...] zł.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postepowania.
Niewątpliwie prawo dostępu do sądu, będąc jednym z elementów konstytucyjnego prawa do sądu, stanowi podstawowe uprawnienie jednostki, którego respektowanie jest warunkiem sine qua non funkcjonowania demokratycznego państwa prawa. Regulację oraz procedury ochrony wolności i praw człowieka określa Konstytucja RP, która klasyfikuje prawo do sądu wśród praw osobistych, jednocześnie postrzegając je jako środek służący dochodzeniu określonych praw.
Treść podmiotowego prawa do sądu obejmuje prawo dostępu do sądu, prawo do odpowiedni ukształtowanej procedury i prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia sprawy. Funkcją tego prawa jest zapewnienie każdemu prawnie skutecznej możliwości zwrócenia się do organu sądowego o rozpoznanie sprawy i wydanie orzeczenia zgodnie z treścią prawa materialnego.
Formą realizacji prawa do sądu jest instytucja prawa pomocy. W postanowieniu z dnia 16 września 2017 r. odmawiającym przyznania prawa pomocy skarżącemu referendarz dokonał oceny jego sytuacji materialnej pod kątem przesłanek z art. 246 § 1 p.p.s.a. uznając, że skarżący posiada stały dochód w wysokości [...] zł, majątek nieruchomy znacznej wartości oraz oszczędności. Jakkolwiek wykazane oszczędności są mniejsze od deklarowanych w poprzednim wniosku o prawo pomocy, to nie zmienia to oceny, że skarżący jest w stanie partycypować w kosztach postępowania sądowego. Koszty bowiem do jakich jest zobowiązany na obecnym etapie postępowania to jedynie wpis od zażalenia (100 zł), który zresztą skarżący uiścił. Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie wniosek w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, bowiem skarżący nie wykazał, aby znajdował się w szczególnie trudnej sytuacji materialnej
Z tych wszystkich względów, w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie, ponowienie należy uznać, że brak jest jakichkolwiek podstaw uzasadniających przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.