Uzasadnienie
Syg.akt VIII SA/Wa 368/07
Decyzją nr [...], z dnia [...] stycznia 2007 roku Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w G., biorąc za podstawę art.156 § 1 pkt 2 i art.157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego [tekst jednolity DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 z poź. zmianami] dalej jako kpa., w związku z art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych [ DZ.U nr 179, poz.1750 z póź. zmianami] dalej jako ustawa, stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2005 roku Dowódcy Jednostki [...], przyznającą st. chor. J.P. dodatek specjalny za pełnienie służby w warunkach szkodliwych dla zdrowia.
W uzasadnieniu decyzji organ podnosił, że decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2005 roku Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w L. przyznał st. chor. J.P. dodatek specjalny za pełnienie służby w warunkach szkodliwych dla zdrowia. Dodatek ten został przyznany w związku ze służbą w Polskim Kontyngencie Wojskowym w [...]. Decyzja ta jako podstawę prawną powołuje przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych [DZ.U nr 141, poz.1497], które zdaniem organu nie mogły mieć zastosowania w tamtej sprawie. W szczególności załącznik do wymienionego rozporządzenia nie obejmuje pełnienia służby poza granicami kraju, jako okoliczności uzasadniającej przyznanie dodatku.
Zgodnie z art.102 ust.2 ustawy żołnierzowi skierowanemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa przysługuje uposażenie zasadnicze ustalone z uwzględnieniem grupy uposażenia według stanowiska służbowego zajmowanego przed skierowaniem do pełnienia. Z tego względu, że st. chor. J.P. nie zajmował stanowiska, które byłoby zakwalifikowane do szkodliwych dla zdrowia, to dodatek specjalny mu nie przysługiwał. Z tego względu § 6 przywołanego rozporządzenia nie mógł mieć zastosowania.
W związku z tym zdaniem organu decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] wydana została bez podstawy prawnej, a zatem konieczne było stwierdzenie jej nieważności.
Organ pouczył J.P., iż wydana decyzja jest ostateczna i przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J.P..
W uzasadnieniu skargi podnosił on, że po zakończeniu służby w Polskim Kontyngencie Wojskowym wystąpił o przyznanie dodatku szkodliwego. Komplet dokumentów został przesłany do radcy prawnego, gdzie został pozytywnie zaopiniowany, a następnie został przyznany mu sporny dodatek. Podnosił, że zupełnie niezrozumiała dla niego jest zaskarżona decyzja. Jego zdaniem, nawet jeśli ktoś popełnił błąd, to prawo nie może działać wstecz, i powinien zachować prawa nabyte. Z tego też względu wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [DZ.U nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: "u.p.p.s.a.--., jako niedopuszczalną, gdyż została wniesiona z naruszeniem przepisów art. 52 u.p.p.s.a. Skarżący przedwcześnie wniósł do Sądu skargę, naruszając zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 78 Konstytucji RP oraz w art. 15 k.p.a
Z dyspozycji art. 52 u.p.p.s.a. wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzja o stwierdzeniu nieważności jest decyzją w nowej sprawie i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji, w trybach nadzwyczajnych i zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W przypadku gdy wydana była przez ministra (w szerokim znaczeniu tego określenia wynikającym z art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.) albo przez samorządowe kolegium odwoławcze, służyć będzie od niej będzie stronom wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skarga do sądu administracyjnego.
Skarga ta może być wniesiona po wyczerpaniu środków odwoławczych, co oznacza, że poprzedzona musi być odwołaniem, gdy ono służy, albo też wniesieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 1996 roku, OPS 4/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 44).
W niniejszej sprawie nie zostały wyczerpane środki odwoławcze (możliwość wniesienia odwołania), wskutek błędnego pouczenia przez organ administracji.
Nadto należy zauważyć, że organ wydając decyzję stwierdzającą nieważność poprzednio wydanej decyzji, nie wskazał, że jest organem właściwym rzeczowo w świetle przepisu art. 157 § 1 k.p.a.
Z tych też względów biorąc za podstawę art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.