Uzasadnienie
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. J. podał, że oboje z żoną są osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku (w załączeniu zaświadczenie). Wyjaśnił, że utrzymują się z prac dorywczych, z których dochód pozwala na bardzo skromne życie. Wskazał na wiek i pogarszający się stan zdrowia, załączając kserokopię skierowania do szpitala i poradni specjalistycznej. Oświadczył ponadto, że rodzina nie korzysta z zasiłków pomocy społecznej.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Instytucja "prawa pomocy" stanowi odstępstwo od wynikającej z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", zasady odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Jej celem jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie.
Przyznanie prawa pomocy może mieć miejsce w przypadkach, kiedy spełnione zostaną przesłanki określone w art. 246 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 pkt 2 tego artykułu przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym może nastąpić - gdy ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Ciężar wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskodawcy. Ze złożonych wyjaśnień wynika, że skarżący i jego żona nie posiadają stałego źródła utrzymania, a niewielkie sumy skarżący uzyskuje z prac dorywczych, co pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Uznać zatem należy, że w aktualnej sytuacji finansowej, a także mając na uwadze charakter sprawy, obowiązek uiszczenia wpisu od skargi, stanowiłby ograniczenie konstytucyjnego prawa do sądu, a tym samym kontroli zaskarżonej decyzji, dlatego też wniosek w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi należało uwzględnić.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.