Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2009r., Nr [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. znak [...].
Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym:
Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził z urzędu nieważność postanowienia Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. prostującego błędy pisarskie we własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J.Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w G., gmina C.. Powyższe postanowienie było wydane na skutek wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] września 2009 r., nr [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. Z. pozwolenia na budowę ww. budynku.
Tym samym, w ocenie organu wojewódzkiego, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która została sprostowana postanowieniem Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r., powoduje konieczność stwierdzenia nieważności ww. postanowienia z uwagi na jego niesamoistny byt prawny.
Zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji złożyła J.Z.. Podniosła, iż postanowienie o sprostowaniu stanowi integralną część decyzji o udzielenie pozwolenia na budowę, zaś wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko postanowienia naruszy bezpieczeństwo obrotu prawnego.
Organ Odwoławczy rozpoznając zażalenie wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. sprostowano decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. przez dopisanie "adaptacji i rozbudowy" budynku gospodarczego na cele mieszkalne. Organ odwoławczy podzielił argumentację J. Z., że postanowienie z dnia [...] grudnia 2003 r. jest integralną częścią decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r., która nadal pozostaje w obrocie prawnym w związku z decyzją GINB z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...]. Na podstawie akt administracyjnych, w tym wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, jak również z projektu architektoniczno – budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem inwestycji jest adaptacja i rozbudowa budynku gospodarczego na cele mieszkalne, tym samym błędne wskazanie w decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. przedmiotu inwestycji, stanowi jedynie oczywistą omyłkę pisarską.
Dlatego też organ II instancji uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli M. Z. i S. Z., zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 kpa i art. 113 kpa oraz art. 28 i następne ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016). Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczyli wszystkie okoliczności stanu faktycznego sprawy, łącznie z zarzutami odnoszącymi się do decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Na marginesie wskazali, iż dookreślenie w sprostowaniu przez użycie słów "adaptacja i rozbudowa" jest nieprecyzyjne i nie wynika z określeń przyjętych w art. 28 i następnych Prawa budowlanego z 1994 r. Podnieśli, że skoro decyzja o pozwoleniu na budowę w części została wyeliminowana z obrotu prawnego, to postanowienie o sprostowaniu decyzji o udzielenie pozwolenia na budowę jako integralna część takiej decyzji również powinno być wyeliminowane z obrotu.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Nadto organ wskazał, że jedynie w niewielkim zakresie utrzymał decyzję organu wojewódzkiego, w pozostałej zaś części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r. Częściowe stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie może w sposób samoistny powodować, iż prostujące ją postanowienie dotknięte jest wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Co zaś tyczy się zarzutów dotyczących prawidłowości decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] grudnia 2003 r., to pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia będącego przedmiotem niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm./, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm., dalej: p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Przedmiotem kontroli jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010r. uchylające postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2009r. Nr [...] oraz odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy C. z [...] grudnia 2003r. znak [...].
Należy podkreślić, że kwestionowane postanowienie zapadło w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się swoimi prawami.
Postępowanie nieważnościowe prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, umożliwiający wzruszenie decyzji ostatecznych (postanowień). Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja / postanowienie jest dotknięte jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji / postanowienia dotkniętego wadą nieważności.
O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja / postanowienie. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r. III SA 1935/99, zob. także wyrok NSA z 27 października 1998 r., II SA 1202/98). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex nr 165717/.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że zbadał sprawę pod kątem ww. przesłanek, dokonał własnych ustaleń faktycznych na podstawie akt sprawy, dokonał również wykładni przepisu art. 113 § 1 kpa i w ten sposób dokonał subsumcji ustalonego stanu faktycznego do ww. przepisu prawa. W konsekwencji uznał, że nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności postanowienia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało wszystkie elementy wymagane przez przepis art. 107 § 3 kpa.
Nie znajduje potwierdzenia główny zarzut skargi – naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że stwierdzenie nieważności części decyzji rozstrzygającej istotę sprawy samo przez się nie powoduje stwierdzenia nieważności postanowienia prostującego omyłkę pisarską zawartą w takiej decyzji, zwłaszcza, że okoliczności sprawy wskazują na wystąpienie oczywistej omyłki pisarskiej. Zauważyć również należy, że decyzja rozstrzygająca sprawę w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę została jedynie w niewielkim zakresie wyeliminowana z obrotu prawnego (w części dotyczącej okna w połaci dachowej oraz okapu), w pozostałym zaś zakresie pozostaje w obrocie prawnym – jest ostateczna a skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 562/10. Przepisy prawa budowlanego posługują się określeniem "rozbudowa", natomiast znaczenie słowa "adaptacja" odpowiada określeniu "przebudowa".
Użycie zatem słów "adaptacja" i "rozbudowa" nie może być uznane jako rażące naruszenia prawa. Z wniosku J.Z. oraz projektu architektoniczno-budowlanego zatwierdzonego przez Wójta Gminy C. wynika, że przedmiotem inwestycji jest przebudowa i rozbudowa budynku gospodarczego na budynek mieszkalny.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł też innych przesłanek wskazujących na nieważność zaskarżonego postanowienia.
Zarzuty skargi dotyczące zasadności decyzji z dnia [...] grudnia 2003r. o wydaniu pozwolenia na budowę nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy i nie mogą być przedmiotem rozpatrzenia z uwagi na przedmiot zaskarżenia.
Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w wyroku.