Uzasadnienie
A. M. S. doradca podatkowy w dn. [...] września 2009r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z wnioskiem o przeksięgowanie części podatku naliczonego nad należnym wynikającym z deklaracji VAT-7 za sierpień 2009r. na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za sierpień 2009r. Z treści wniosku wynikało, że A. M. S. w odniesieniu do złożonego wniosku działał jako pełnomocnik podatnika prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. s.c. A. P., M. P., M. P..
Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wezwał A. M. S. do usunięcia braków formalnych jego pisma /wniosku/ przez złożenie pełnomocnictwa pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania.
W odpowiedzi na to wezwanie A. M. S. wyjaśnił pisemnie, że udzielone mu przez podatników w dn. [...].10.2004r. pełnomocnictwo znajduje się w aktach urzędu / aktach podatkowych w/wym. podatnika/. W związku z tym, wezwanie do przedłożenia kolejnego pełnomocnictwa uważa za bezprzedmiotowe.
W tej sytuacji Naczelnik Urzędu skarbowego w G. postanowieniem z dn. [...] października 2009r. skierowanym do A. S., powołując się na art. 169 § 4 ustawy z dn. 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. Nr 8/2005r. poz. 60 ze zm., dalej określana jako Op/, postanowił wniesione podanie pozostawić bez rozpatrzenia, ze względu na nie uzupełnienie w terminie braków formalnych podania, tj. nie złożenie dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania podatnika w związku ze złożonym podaniem.
W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesionym przez A. S. oraz wspólników A. s.c. wnosząc o jego uchylenie podniesiono, że A. s.c. zawarła z A. S. umowę o prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów i dn. [...].10.2004r. udzieliła mu pełnomocnictwa do reprezentowania przed organami podatkowymi oraz ZUS, co daje podstawę do uznania, że wnioskodawca jest prawidłowo umocowany w odniesieniu do zainicjowanego postępowania podatkowego.
Po rozpoznaniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dn. [...] marca 2010r. skierowanym do A. S. utrzymał w mocy postanowienie organu podatkowego I instancji.
Skargę na ostateczne w administracyjnym toku postępowania postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. wnieśli wspólnicy s.c. A. – A. P., M. P., M. P.. W skardze podnieśli zarzuty naruszenia art. 98-109 kodeksu cywilnego, art.136, 137 § 3, art.120 i art.121 § 1 Op obszernie argumentując, że ich zdaniem złożone wcześniej do akt podatkowych s.c. A. pełnomocnictwo dla A. S. z 2004r. powinno być dla organu podatkowego wystarczające i zbędne było domaganie się w związku z podaniem z września 2009r. złożenia nowego pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. było skierowane do A. S.. Podanie o zaliczenie podatku dotyczącego A. s.c. dotyczyło zaliczenia nadpłaty podatku należnego nad naliczonym w podatku od towarów i usług za sierpień 2009r. na poczet bieżących, tj. za sierpień 2009r. należności podatkowych podatników w podatku dochodowym. Stosownie do art. 76 § 1 Op tego rodzaju zaliczenie nadpłaty na poczet bieżących zobowiązań podatkowych następuje z urzędu.
W ustalonym w sprawie stanie faktyczno-prawnym, należy uznać, że A. P., M. P. oraz M. P. nie są stroną zaskarżonego postanowienia / postanowienie to bowiem zostało doręczone A. S. / oraz wymienieni nie mają interesu prawnego we wniesieniu skargi w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm,, dalej określana jako "p.p.s.a"/., gdyż objęte wnioskiem przeksięgowanie podatkowe następuje z urzędu.
W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, o ile brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona przez A. P., M. P. i M. P., którzy nie byli, jak to wskazano wyżej stronami zaskarżonego postanowienia, nie mieli też interesu prawnego we wniesieniu skargi.
W tej sytuacji skargę wniesioną przez wyżej wymienionych skarżących należało uznać za niedopuszczalną, gdyż wymienionym nie przysługiwała legitymacja skargowa w tej sprawie.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.