Uzasadnienie
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 czerwca 2017r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 935), którą wprowadzono szereg istotnych zmian w procedurze sądowoadministracyjnej. Na mocy art. 9 pkt 2 tej ustawy nowe brzmienie otrzymał m.in. art. 52 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3).
Z powyższego wynika zatem, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia aktów, na które przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo poprzez złożenie do organu takiego wniosku, albo poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Treść tego przepisu nie pozostawia też wątpliwości, że chociaż do strony należy decyzja, jaką drogę zaskarżenia wybrać, to jednak skorzystanie z jednego trybu zaskarżenia wyklucza możliwość skorzystania z drugiego trybu. Niedopuszczalna jest więc sytuacja, że to samo rozstrzygnięcie strona skarży zarówno w drodze postępowania przed organem administracji, jak i w drodze postępowania przed sądem administracyjnym. Strona musi bowiem dokonać wyboru między dwiema wykluczającymi się możliwościami.
Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2018r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. prawidłowo pouczyło skarżącą o przysługujących jej alternatywnie środkach zaskarżenia. Mimo to skarżąca skorzystała z obu możliwości zaskarżenia wydanej decyzji. Z akt przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że strona pismem z dnia [...] grudnia 2018r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a odrębnym pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. złożyła do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy znak: [...]. Postępowanie wszczęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończyło się wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w dniu [...] stycznia 2019 r. decyzji znak: [...], którą organ utrzymała w mocy decyzję własną z [...] listopada 2018 r. znak [...] (por. akta administracyjne załączone do sprawy VIII SA/Wa 41/19).
Wskazane okoliczności powodują niedopuszczalność wniesienia skargi. Skoro bowiem skarżąca skorzystała ze środka zaskarżenia decyzji, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie mogła równocześnie wnieść na tę samą decyzję skargi do sądu administracyjnego, tak jak to uczyniła w kontrolowanej sprawie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.