Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucił skargę skarżącej spółki na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług.
Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w uzasadnieniu którego wskazała, że jednodniowe uchybienie terminu nie było jej zamiarem i nie miało charakteru zawinienia. Skarżąca nieprawidłowo zinterpretowała przepisy w zakresie liczenia terminów przyjmując nieprawidłowo, że termin 30 dni (wynikający z p.p.s.a.) odpowiada terminowi 1 miesiąca z przepisów kodeksu cywilnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a.). We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2).
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu do wniesienia skargi uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20.10.2004r. sygn. akt IV SA/Gl 647/04). Zatem przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
W przedmiotowej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi skarżąca wskazała błąd wynikający ze złej interpretacji prawa i nieprawidłowe przyjęcie, że termin trzydziestodniowy odpowiada terminowi 1 miesiąca. Innych okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu skarżąca nie wykazała. W ocenie sądu powyższa okoliczność nie stanowi uprawdopodobnienia braku winy strony w niezachowaniu terminu do wniesienia skargi do sądu.
W świetle powyższych rozważań, zdaniem Sądu, niedochowanie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi nie jest następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne i prawne sprawy, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.