Uzasadnienie
Syg. akt VIII SA/Wa 424/23
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2023 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa(DZ.U z 2022 roku, poz. 2651, dalej jako Op) po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.H.H.DiP,, [...] ‘’ M. K. na zaświadczenie o pomocy de minimis z dnia 3 listopada 2022 roku, nr [...] wydane przez Wójta Gminy B. orzekło stwierdzić niedopuszczalność zażalenia. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2023 roku organ sprostował oczywistą omyłkę wyżej powołanego postanowienia że zamiast,, Wójta Gminy B., wpisano Burmistrza Miasta i Gminy P. oraz zamiast,, [...] B., ul. Ks. J. W., wpisano [...] P., Pl. K. [...]’’.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.
Zaświadczeniem z dnia 3 listopada 2022 roku, nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy P. dokonał korekty zaświadczenia o pomocy de minimis dla beneficjenta firmy M. K. udzielonej w dniu 8 stycznia 2018 roku.
Zaświadczenie to zaskarżył M. K. zażaleniem z dnia 18 listopada 2022 roku wnosząc o reasumpcję zaświadczenia i przywrócenie stanu poprzedniego oraz podanie podstaw prawnych skorygowania zaświadczenia o pomocy de minimis.
Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust.3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej(DZ. U z 2023 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej(DZ.U z 2023 roku, poz. 702 dalej jako ustawa o pomocy publicznej) – podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis. Jest to zaświadczenie wydawane z urzędu.
Organ powołał się na stanowisko NSA z wyroku z 31 marca 2015 roku, II FSK 521/13,, osoba, która kwestionuje treść wydanego zaświadczenia może dochodzić roszczenia w drodze złożenia ponownego wniosku o wydanie zaświadczenia o konkretnej treści. Dopiero gdy organ postanowieniem odmówi wydania takiego zaświadczenia – wnioskujący będzie miał otwartą drogę do wniesienia najpierw zażalenia, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Nie w każdym przypadku wniesienia zażalenia jest dopuszczalne. To organ stwierdza niedopuszczalność zażalenia, a postanowienie w tym zakresie jest ostateczne..... ‘’.
Czynność materialno techniczna jaką jest wydanie zaświadczenia nie jest zaskarżalna. Mając na uwadze treść przepisu art. 228 § 1 pkt Op organ postanowił stwierdzić niedopuszczalność zażalenia.
Skargę na przedmiotowe postanowienie wniósł M. K..
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucał naruszenie przepisów:
- - 1) art. 113 § 1 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego(DZ.U z 2022 roku, poz. 2000 dalej jako kpa), tudzież art. 215 § 1 Op gdyż rozstrzygnięcie winno być oparte na podstawie przepisów Op, na podstawie, których doszło do wydania postanowienia pierwotnego, poprzez wydanie postanowienia o sprostowaniu w zakresie dotyczącym zmiany stanu faktycznego sprawy, a nie oczywistej omyłki. SKO postanowieniem rozpoznało zażalenie na nieistniejące stwierdzenie nieważności zaświadczenia wydanego przez Wójta Gminy B. i próbowało dokonać sprostowania wskazując, że chodzi o stwierdzenie nieważności zaświadczenia wydanego przez Burmistrza Gminy i Miasta P.;
- - 2) art. 5 ust.3,3a i 3c ustawy o pomocy publicznej w związku z § 9 ust.1 i 2 oraz § 2 ust.2 rozporządzenia ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych(Dz.U z 2002 roku, poz. 1145 dalej jako rozporządzenie) poprzez stwierdzenie nieważności i skorygowanie do zera wydanego uprzednio zaświadczenia o pomocy de minimis w sytuacji gdy nie doszło do ustalenia zmiany wartości faktycznej udzielonej pomocy, a dokonanie stwierdzenia ich nieważności zostało oparte na piśmie PFRON odnoszącym się do sprawozdania audytu KAS, a zatem bez podstaw prawnych;
- - 3) § 9 ust.1 rozporządzenia poprzez stwierdzenie nieważności i skorygowanie zaświadczeń o pomocy de minimis w sytuacji gdy strona spełniła określony przepisami rozporządzenia warunek uznania pomocy jako pomocy de minimis – uzyskując zaświadczenie o tej pomocy;
- - 4) art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 15 ust.1 Op w związku z art. 5 ust.3 ustawy o pomocy publicznej w związku z art. 49 ust.1 oraz art. 33 ust.6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych(DZ.U z 2021 roku, poz. 573 dalej ustawa o rehabilitacji) poprzez działania organów administracji w zakresie wykraczającym poza ich kompetencje ustawowe, polegające wystąpienie przez PFRON do organu udzielającego pomocy publicznej, który kilka lat wstecz wydał zaświadczenie o pomocy de minimis, z wnioskiem o stwierdzenie jego nieważności, bazując na ocenie wyrażonej w sprawozdaniu z audytu;
- - 5) art. 228 pkt 1 w związku z art. 239 i art. 306c Op poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na czynność organu polegającą na stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia na czynność organu polegającą na stwierdzeniu nieważności uprzednio wydanych zaświadczeń o pomocy de minimis i ich wyzerowaniu w sytuacji gdy czynność ta jest tożsama w skutkach z odmową wydania zaświadczenia żądanej treści,
- - 6) art. 214 Op w związku z § 9 ust.2 rozporządzenia poprzez umieszczenie błędnego pouczenia co do możliwości usunięcia skutków prawnych wskazanych i niedopuszczalnych przez prawo korekt zaświadczeń o pomocy de minimis poprzez wystąpienie z wnioskiem o wydanie nowych zaświadczeń o treści przeciwnej, co z uwagi na upływ 30 dniowego terminu od dokonania wydatku ze środków PFRON na wystąpienie z takim wnioskiem jest z góry skazane na niepowodzenie,
- - 7) brak rozpoznania przez SKO w R. istoty sprawy i uchylenie się od merytorycznego jej rozpatrzenia, co powinno nastąpić na podstawie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i pozbawienie strony możliwości wejścia na drogę sądową od rażąco naruszającego prawo rozstrzygnięcia, które w ogóle nie powinno zapaść.
Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o:
- - 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w związku z rozpoznaniem zażalenia od nieistniejącego stwierdzenia nieważności zaświadczenia o pomocy de minimis Wójta Gminy B.,
- - 2) stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz wyzerowanego zaświadczenia o pomocy de minimis jako rażąco naruszające prawo, bądź uznanie go za akt(czynność) nieistniejącą,
- - 3) ewentualne uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z wyzerowanym zaświadczeniem o pomocy de minimis i zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy P. do ponownego skorygowania zaświadczenia,
- - 4) zasądzenie zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie podlegała uwzględnieniu, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(DZ.U z 2023 roku, poz. 259 dalej jako p.p.s.a).
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 14 kwietnia 2023 roku stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na zaświadczenie o pomocy de minimis z dnia 3 listopada 2022 roku, nr [...] wydane przez Burmistrza Miasta i Gminy P..
Istota sporu dotyczy kwestii dopuszczalności zażalenia na wydane zaświadczenie korygujące wydane wcześniej zaświadczenie i stwierdzające nieważność zaświadczenia o pomocy de minimis dla beneficjenta M. K. udzielonej w dniu 8 stycznia 2018 roku.
Organ powołał się treść art. 5 ust.3 ustawy o pomocy publicznej w związku z art. 228 § 1 i art. 239 Op. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych zachodzi w przypadku, gdy nie ma przedmiotu zaskarżenia oraz w przypadku nieistnienia przepisu prawa dopuszczającego możliwość zaskarżenia aktu lub czynności – jak w niniejszym przypadku- gdy czynność organu stanowi czynność materialno – techniczną, a jednocześnie nie istnieje szczególny przepis prawa, który przewidywałby zaskarżalność tej czynności.
W rozpatrywanej sprawie faktycznie mamy do czynienia tzw. niedopuszczalnością z przyczyn przedmiotowych. Przedmiotem zażalenia była czynność materialno – techniczna – korekty zaświadczenia o pomocy de minimis. Zgodnie z art. 5 ust.3 ustawy o pomocy publicznej, w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwa. W przypadku gdy wartość faktycznie udzielonej pomocy de minimis jest inna wartość pomocy wskazana w wydanym zaświadczeniu, o którym mowa w ust.3, podmiot udzielający, w terminie 14 dni o dnia stwierdzenia tego faktu, wydaje nowe zaświadczenie, o którym mowa w ust.3, w którym wskazuje właściwą wartość pomocy oraz stwierdza utratę ważności poprzedniego zaświadczenia.
Postępowanie w sprawie zaświadczeń pomocy de minimis nie jest postępowaniem administracyjnym. Ma tylko charakter administracyjny z uwagi na organ wydający zaświadczenie. Spełnianie warunku de minimis nie jest sprawą z zakresu prawa podatkowego. W przypadku wydania zaświadczenia o błędnej treści nie przysługują żadne środki zaskarżenia. Można żądać jedynie wydania nowego zaświadczenia w trybie art. 217 kpa. Dopiero gdy organ odmówi wydania zaświadczenia o określonej treści w formie postanowienia, można wnieść zażalenie, które otwiera drogę sądową(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 marca 2015 roku, II OSK 521/13, wyrok NSA z dnia 17 października 2008 roku, II GSK 391/08).
W ocenie Sądu w przypadku gdy organem wydającym zaświadczenie o pomocy de minimis był Burmistrz Miasta i Gminy, to przepisami w zakresie wydawania zaświadczeń winny być przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również przepisy z zakresu dopuszczalności wnoszenia zażalenia. Zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na podstawie art. 144 kpa przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń.
Fakt, iż w przedmiotowej sprawie organ zastosował przepisy ordynacji podatkowej – art. 306a, oraz art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Op nie może stanowić podstawy do eliminacji przedmiotowego postanowienia z obrotu prawnego.
Uregulowania w zakresie wydawania zaświadczeń oraz niedopuszczalności zażalenia są uregulowane w podobny sposób i wydanie postanowienie odpowiada prawu ponieważ zażalenie na czynność materialno – techniczną jest niedopuszczalne. Tak więc wskazanie jako podstawy wydanego postanowienia o niedopuszczalności zażalenia przepisów ordynacji podatkowej zamiast przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W ocenie Sądu SKO w R. mogło wydać postanowienie w którym sprostowało oczywistą omyłkę. Faktycznie ze zgromadzonego materiału w sprawie wynika, że zaświadczenie zostało faktycznie wydane przez Burmistrza Miasta i Gminy P.. Treść postanowienia wskazuje, że wskazana data, numer zaświadczenia jest ten, a tylko organ błędnie oznaczył organ wydający zaświadczenie. Tego rodzaju uchybienie w żadnym stopniu nie ingeruje w merytoryczną rozstrzygnięcia, a prostuje błędnie wpisaną nazwę organu.
Tego rodzaju uchybienia mieszczą się w dyspozycji art. 113 kpa.
W ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 5 ust.3.3a 3c ustawy o pomocy społecznej, przepisów rozporządzenia oraz ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej nie mogły podlegać ocenie w tej sprawie, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie – postanowienie o niedopuszczalności zażalenia jest rozstrzygnięciem formalnym. W przedmiotowym postępowaniu nie podlegały merytorycznemu badaniu podstawy o zmiany zaświadczenia i unieważnieniu poprzedniego wydanego zaświadczenia o pomocy de minimis.
Z tych względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.