Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 marca 2017 r. S. Z. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na bezczynność Starosty [...]w przedmiocie niewydania decyzji oraz wystąpił o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...]marca 2017 r. znak: [...], w części dotyczącej niezałatwienia sprawy w terminie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wniosło o jej odrzucenie, w części dotyczącej niezałatwienia sprawy w terminie ustawowym. Wskazało ww. postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 k.p.a., na które nie przysługiwało zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego, o czym skarżący został pouczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W świetle powyższego podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie chyba, że postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. W myśl art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty.
Jak wynika z akt sprawy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...]marca 2017 r. znak: [...], zaskarżone w części uznającej zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione, wydane zostało w trybie art. 37 k.p.a. Podkreślić zatem należy, iż w doktrynie jak i orzecznictwie przyjęto, że organ właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w jego toku lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie są to również postanowienia kończące postępowanie, a także nie przysługuje od nich zażalenie. Powyższe wskazuje, iż tego rodzaju postanowienia nie mogą podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego (vide. Postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05, LEX nr 196463).
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.