Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") po rozpoznaniu skargi M. P., A. P. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północno-wschodniej części miasta S. wyrokiem z dnia z dnia 7 listopada 2013 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 440/13 stwierdził niezgodność z prawem § 21 ust. 5 pkt 2, § 22 ust. 5 pkt 2 lit. a i lit. b, § 23 ust. 5 pkt 2, § 24 ust. 5 pkt 2 lit. a i lit. b, § 25 ust. 5 pkt 2, § 26 ust. 5 pkt 2 lit. a i lit. b, § 27 ust. 5 pkt 2, § 28 ust. 5 pkt 2, § 29 ust. 5 pkt 2, § 30 ust. 5 pkt 2, § 31 ust. 5 pkt 2, § 33 ust. 5 pkt 2, § 35 ust. 5 pkt 2, § 36 ust. 5 pkt 2, § 37 ust. 5 pkt 2, § 38 ust. 5 pkt 2, § 39 ust. 5 pkt 2, § 40 ust. 5 pkt 2, § 41 ust. 5 pkt 2 zaskarżonej uchwały [pkt 1) sentencji wyroku]; stwierdził, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie określonym w pkt 1 sentencji wyroku do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku [pkt 2) sentencji wyroku] oraz orzekł o kosztach postępowania [pkt 3) sentencji wyroku].
Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący wystąpili do Sądu z wnioskiem o wykładnię wskazanego wyroku. Wnieśli o wyjaśnienie przez Sąd wątpliwości występujących na tle treści wyroku z dnia 7 listopada 2013 r., a dotyczących kwestii, czy ww. wyrokiem została stwierdzona niezgodność z prawem § 28 ust. 5 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północno-wschodniej części miasta. czy też całego § 28 zaskarżonej uchwały. Uzasadniając skarżący wskazali, iż wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. WSA w Warszawie stwierdził niezgodność z prawem enumeratywnie wymienionych przepisów. W sentencji tego orzeczenia wskazano, m.in. § 28 ust. 5 pkt 2 uchwały nr [...]Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2012 r., natomiast w uzasadnieniu wyroku tegoż Sądu – cały § 28 uchwały. Wobec powyższego – w ocenie skarżących – zaszły wątpliwości co do zakresu przedmiotowego niniejszego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.
W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie w wyjątkowych okolicznościach (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575).
Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym jednak wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne, czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia nie może prowadzić bowiem do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08).
W przedmiotowej sprawie sentencja wyroku z dnia 7 listopada 2013 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 440/13 nie nasuwa żadnych wątpliwości, wynik jest bowiem jednoznaczny. Przedmiotowe rozstrzygnięcie w pkt 1) sentencji wskazanego wyroku stwierdza bowiem niezgodności z prawem § 21 ust. 5 pkt 2, § 22 ust. 5 pkt 2 lit. a i lit. b, § 23 ust. 5 pkt 2, § 24 ust. 5 pkt 2 lit. a i lit. b, § 25 ust. 5 pkt 2, § 26 ust. 5 pkt 2 lit. a i lit. b, § 27 ust. 5 pkt 2, § 28 ust. 5 pkt 2, § 29 ust. 5 pkt 2, § 30 ust. 5 pkt 2, § 31 ust. 5 pkt 2, § 33 ust. 5 pkt 2, § 35 ust. 5 pkt 2, § 36 ust. 5 pkt 2, § 37 ust. 5 pkt 2, § 38 ust. 5 pkt 2, § 39 ust. 5 pkt 2, § 40 ust. 5 pkt 2, § 41 ust. 5 pkt 2 zaskarżonej uchwały.
Należy zauważyć, iż w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że wątpliwości, co do uzasadnienia orzeczenia, mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Uwzględnienie wniosku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r. o sygn. akt I OZ 1011/77). W niniejszej sprawie opisana sytuacja nie zachodzi.
Jednocześnie Sąd zauważa, iż ewentualne zarzuty co do rozstrzygnięcia Sądu mogą być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wskazanego wyroku, nie zaś we wniosku o wykładnię orzeczenia.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.