Uzasadnienie
Syg. akt VIII SA/Wa 458/20
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (SKO lub organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego(DZ.U z 2020 roku, poz. 256 ze zm. dalej jako kpa), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym odwołania K. K. od decyzji Burmistrz S. z dnia [...] grudnia 2019 roku, nr [...] odmawiającej przyznania K. K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] października 2019 roku z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na T. P.– orzekło – utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku Burmistrz S. odmówił skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na brata T. P..
W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przepisy art. 17 ust.1 i 1a, art. 17 ust.1b oraz art. 17 ust.5 pkt 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych(DZ.U z 2020 roku, poz. 111 ze zm. dalej jako ustawa). Wskazał, iż K. K. sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym bratem T. P.. Od marca 2017 roku pobiera z tego tytułu specjalny zasiłek opiekuńczy orzeczony do [...] października 2020 roku. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust.1b ustawy, bowiem niepełnosprawność brata nie powstała przed ukończeniem 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, a powstała kiedy miał 35 lat. Zdaniem organu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 roku, syg. akt K 38/13 nie kreuje prawa do żądania świadczenia.
Nadto organ wskazał na negatywną przesłankę z art. 17 ust.5 pkt 5 ustawy tj. że świadczenie nie przysługuje jeżeli na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, co w niniejszej sprawie miało miejsce.
Kolejną przyczyna odmowy był fakt, iż obowiązek alimentacyjny ciążący na siostrze był wyprzedzony przez obowiązek rodziców i pełnoletniej córki T. P..
Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosła K. K. zarzucając decyzji organu pierwszej instancji błędną wykładnię przepisów art. 17 ust.5 pkt 1 lit.b) w związku z art. 27 ust.5 ustawy poprzez przyjęcie, że pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego może stanowić negatywną przesłankę do przyznania wnioskowanego świadczenia. Błędną wykładnię art. 17 ust.1 pkt 4 oraz 1a ustawy i niezasadne uznanie, że siostra niepełnosprawnego brata nie jest uprawniona o ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne pomimo, iż rodzice T. P. są ludźmi schorowanymi, a jego córka pobiera naukę, nie utrzymuje kontaktów z ojcem i otrzymuje od niego alimenty.
Błędną wykładnię art. 17 ust.1b ustawy poprzez pominięcie, iż przywołany przepis został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny w zakresie w jakim różnicuje on prawo do świadczenia osób sprawujących opiekę z uwagi na datę powstania niepełnosprawności.
Organ odwoławczy ustalił i zważył co następuje
K. K. sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym bratem T. P. i od marca 2017 roku pobiera z tego tytułu specjalny zasiłek opiekuńczy. T. P. posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2011 roku z którego wynika, że został on zaliczony do grupy osób o znacznym stopniu niepełnosprawności i datuje się ona od 2009 roku. Skarżąca wychowuje dwóch synów, jest po rozwodzie i zamieszkuje wspólnie z dziećmi, rodzicami i niepełnosprawnym bratem.
Zdaniem organu odwoławczego decydujące znaczenie w sprawie ma analiza przepisów art. 17 ust.1 pkt 4 w związku z art. 17 ust.1a ustawy.
W myśl wyżej powołanego przepisu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewniona w rozumieniu ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 roku kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami.
Natomiast art. 17 ust.1a ustawy stanowi, iż osobom, o których mowa w ust.1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osoba wymagającą opieki, przysługuje świadczenia świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunku: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, 3) nie ma osób, o których mowa w ust.1 pkt 2 i 3 lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Zdaniem SKO świadczenie pielęgnacyjne dla skarżącej nie może być przyznane ponieważ jest,, inną osobą ‘’ nie spokrewnioną w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki.
Z ustaleń faktycznych wynika, iż T. P. ma żyjących rodziców (J. P. lat [...] i E. P. lat [...]), którzy mieszkają w tym samym domu rodzinnym, zajmując z synem piętro domu, lecz nie są w stanie się nim opiekować ponieważ są schorowani i w podeszłym wieku. J. P. jest po dwóch udarach, ma nadciśnienie, chorobę serca i alergie. Jej mąż ma problemy z sercem, nadciśnienie i [...]. T. P. jest po rozwodzie ma córkę D., która jest pełnoletnia, uczy się, nie utrzymuje kontaktów z ojcem i otrzymuje od ojca alimenty.
Zdaniem organu odwoławczego kwestią sporną w sprawie jest przesądzenie czy skoro niepełnosprawny ma rodziców i pełnoletnią córkę, na których w pierwszej kolejności ciąży obowiązek alimentacyjny, możliwe jest,,przeniesienie,, tego obowiązku na jego siostrę K. K..
Organ wskazywał, iż istotne w sprawie jest, że stosownie do treści art. 132 krio obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kategorii powstaje dopiero wtedy gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności. Skarżąca jest siostrą T. P.. Brat i siostra to drugi stopień pokrewieństwa w linii bocznej. Osoba wymagająca opieki ma rodziców oraz pełnoletnią córkę.
Organ w swoim stanowisku odwoływał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w tym wyroku NSA z 21 lutego 2019 roku gdzie sąd stwierdził, że tylko legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności powodowałoby zwolnienie osób zobowiązanych w pierwszej kolejności.
Nadto organ wskazywał, iż nie jest władny do oceny stanu zdrowia rodziców T. P., a fakt, iż córka jego nie utrzymuje z ojcem kontaktów i nie interesuje się ojcem jest prawnie obojętne w kwestii pierwszeństwa obowiązku alimentacyjnego.
Odnośnie pozostałych przesłanek negatywnych co do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, które wskazywał organ pierwszej instancji, to SKO w R. zajęło stanowisko, iż nie ma potrzeby ich rozpoznawania ponieważ nie spełnienie chociażby jednej z przesłanek wyklucza możliwość nabycia prawa do świadczenia.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła K. K..
Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 17 ust.5 pkt 1 lit.b) w związku z art. 27 ust.5 ustawy poprzez błędną wykładnię, polegające na pominięciu celów ustawy i przyjęciu, że w okoliczność pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego;
- - art. 17 ust.1 pkt 4 oraz 1a ustawy przez błędną wykładnię i niezasadne uznanie, że siostra niepełnosprawnego T. P. nie jest uprawnioną do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad nim pomimo, iż zobowiązani w pierwszej kolejności matka i ojciec są osobami schorowanymi, a córka pobiera naukę, nie utrzymuje kontaktów z ojcem i pobiera alimenty od niego.
- - art. 17 ust.1b ustawy poprzez pominięcie okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 roku, syg. akt K 38/13 przepis ten został uznany za niekonstytucyjny w zakresie w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności.
Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - przepisów postępowania – art. 7, art. 77, art. 80 w związku z art. 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przyjęcie, że sam fakt sprawowania opieki przez skarżącą skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo, że zobowiązani w pierwszej kolejności nie mogą tego obowiązku się podjąć i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.
W związku z powyższym skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie na rzecz skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...] października 2019 roku oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi zwracała między innymi uwagę na fakt, iż organ wydając zaskarżoną decyzję uznał, że ona jako siostra T. P. nie jest uprawniona do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne z uwagi na fakt, iż zobowiązani do opieki nad niepełnosprawnym w pierwszej kolejności są rodzice i jego córka. Zdaniem skarżącej organ nie wziął pod uwagę, że jego matka J. P. nie pracuje, nie pobiera renty, ani emerytury i jest osoba w starszym wieku, schorowaną i sama wymaga pomocy osób trzecich. Ojciec T. P. jest osobą w starszym wieku, schorowany i też wymaga opieki osób trzecich. Odnośnie córki niepełnosprawnego D. P. nie utrzymuje ona kontaktu z ojcem od wielu lat, nie interesuje się jego losem oraz otrzymuje od ojca alimenty. Tak więc należy uznać, iż osoby z pierwszej grupy alimentacyjnej nie są w stanie zapewnić opieki nad T. P.. Skarżąca odwołując się do wyroków sądów administracyjnych wskazywała, iż wykładnia literalna przepisów w tej sprawie nie jest wystarczająca.
Odmowa przyznania świadczenia w tej sytuacji godzi w zasady konstytucyjne – zasadę równości i sprawiedliwości społecznej(art. 2 Konstytucji RP), a także w konstytucyjne nakazy ochrony i opieki nad rodziną(art. 18 Konstytucji RP). Wskazywała, podzielając go pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z 21 czerwca 2017 roku, syg.akt I OSK 829/16 gdzie sąd podkreślił, iż dokonując wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych należy mieć na względzie cel regulacji – przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które rzeczywiście sprawują opiekę na osobami bliskimi niepełnosprawnymi. W opisanej sytuacji jak w niniejszej sprawie uznanie możliwości sprawowania opieki przez zobowiązanych alimentacyjnie w pierwszej kolejności jest wyłącznie tylko teoretyczne.
Skarżąca również w uzasadnieniu skargi odniosła się do pozostałych zarzutów skargi – wskazywała, iż sytuacja, iż skarżąca otrzymuje specjalny zasiłek opiekuńczy nie może stanowić podstawy do odmowy, ponieważ sama skarżąca wnosi o uchylenie decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego. Organ nie zauważył, iż wnioskujący o świadczenia rodzinne jeżeli spełnia przesłanki do więcej niż jednego, to ma prawo wyboru, które z nich chce otrzymywać.
Odnośnie daty powstania niepełnosprawności u T. P., to skarżąca wskazywała na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 roku, który uznał niekonstytucyjność zapisu art. 17 ust.1b ustawy w zakresie różnicowania prawa do świadczenia od daty powstania niepełnosprawności. Zastosowanie wyżej powołanego przepisu bez uwzględnienia wskazanego wyroku TK jest nieprawidłowe i stanowi naruszenie art. 190 ust.1 Konstytucji RP.
Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325,dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.
Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.
Należy wskazać, iż organ odwoławczy rozpoznając sprawę skupił się w swojej ocenie na analizie przesłanki wynikającej z art. 17 ust.1 i 1a ustawy. W przepisie art. 17 ust.1 pkt 1 -4 ustawy określono krąg uprawnionych do świadczenia z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Ponadto art. 17 ust.1a ustawy doprecyzował, iż,, osobom, o których mowa w ust.1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie, w przypadku gdy są spełnione łącznie następujące warunki:
- - rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- - nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- - nie ma osób, o których mowa w ust.1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności’’. Stosownie do art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 roku kodeks rodzinny i opiekuńczy(DZ.U z 2019 roku, poz. 2086 ze zm. dalej kroi) obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania(obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Zgodnie z art. 129 § 1 krio obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem. Obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swojemu obowiązkowi, lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami(art. 132 krio). Właśnie te przepisy razem z przepisami ustawy kodeks rodzinny i opiekuńczy wskazują katalog osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji według kolejności zobowiązania(wyrok NSA z 21 lutego 2019, I OSK 3804/18).
Zobowiązany do alimentacji w dalszej kolejności może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, jeżeli zobowiązany do alimentacji w pierwszej kolejności z przyczyn obiektywnych(z racji wieku, stanu zdrowia oraz rodzaju niepełnosprawności osoby wymagającej opieki) nie jest w stanie sprawować opieki(wyrok NSA z 7 maja 2020 roku, I OSK 2831/19).
Wykładnia językowa art. 17 ust.1a wskazuje, iż ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena, czy osoba zobowiązana w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia – określony orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności.
Istota problemu prawnego w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy brak orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności zobowiązanego alimentacyjnie w pierwszej kolejności automatycznie eliminuje zobowiązanych w dalszej kolejności, w tym przypadku siostrę niepełnosprawnego.
Sąd pragnie wskazać, iż orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywało, iż regulacje wyżej powołane – art. 17 ust.1 ust.1a w związku z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego należy odczytywać przez pryzmat zasad i wartości wyrażonych w Konstytucji RP, z uwzględnieniem celu unormowań, którym jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które rzeczywiście sprawują opiekę nad bliskimi niepełnosprawnymi(zob. wyroki NSA z 5 listopada 2015 roku, I OSK 1062/14, z 13 listopada 2015 roku, I OSK 1286/14, z 12 maja 2017 roku, I OSK 328/16, z 21 czerwca 2017 roku, I OSK 829/17, z 7 maja 2020 roku, I OSK 2831/19).
Zdaniem Sądu rozpoznając tego rodzaju sprawę winny w sposób precyzyjny ustalać i oceniać, czy osoby zobowiązane w pierwszej kolejności z uwagi na stan zdrowia, czy też inne okoliczności faktyczne są w stanie ten obowiązek zrealizować. Nie w każdym przypadku dokonanie wykładni literalnej będzie realizacją zasad konstytucyjnych – ochrony i opieki nad rodziną, szczególnej pomocy rodzinom w trudnej sytuacji materialnej(art. 18, art. 71 Konstytucji RP). Nie można z góry założyć, że w danych okolicznościach żyjący rodzice, którzy z uwagi na wiek oraz stan zdrowia są w stanie swój obowiązek spełnić. Tak samo należy ocenić innych członków rodziny zobowiązanych w pierwszej kolejności ten obowiązek mogą zrealizować.
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawie należy zauważyć, iż organy nie zakwestionowały stanu zdrowia rodziców T. P.. Jak wynika ze złożonych oświadczeń są to osoby starsze, schorowane(po udarze, choroba serca, [...]) i należałoby ocenić czy w takiej sytuacji są w stanie realnie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym synem. W ocenie Sądu w tym zakresie winna być przeprowadzone szerokie postępowanie dowodowe. Winien być określony zakres czynności opiekuńczych, które należy wykonać przy osobie niepełnosprawnego syna i czy takie czynności są w stanie wykonać jego rodzice. Organ w razie potrzeby może zweryfikować twierdzenia o rzeczywistym stanie ich zdrowia. Intencją ustawodawcy nie było nakładanie obowiązków na rodziców niepełnosprawnego opieki w sytuacji gdy ich stan zdrowia i sił na to nie pozwala.
W stosunku do pełnoletniej córki niepełnosprawnego D., to należy zauważyć, iż w tym zakresie nie ma szerszych ustaleń, co do możliwości sprawowania przez nią opieki. Organ winien również ocenić sytuację, iż sam niepełnosprawny ma zasądzone alimenty na córkę i nie utrzymuje kontaktów w córką.
Należy zauważyć, iż sytuacja gdy z wnioskiem o świadczenie pielęgnacyjne występuje osoba nie z pierwszej grupy zobowiązanych alimentacyjnie, w sytuacji gdy są osoby bliżej zobowiązane, to postępowanie winno być bardzo szczegółowe, a ocena winna uwzględniać wartości konstytucyjne i cel ustawy. Nie zawsze należy tylko poprzestać na wykładni literalnej danego przepisu, a należy poddać ocenie całą normę prawną korzystając z wykładni celowościowej i systemowej.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, iż organ odwoławczy nie odniósł się do nich uznając, iż brak spełniania jednej z przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego czyni zbędnym ocenę zarzutów stawianych w pozostałym zakresie.
Sąd pragnie zauważyć, iż obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie.
Ponownie rozpoznając sprawę organ winien przeprowadzić postępowanie uwzględniając ocenę i wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
Z tego też względu biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.
O kosztach postepowania orzeczono biorąc za podstawę art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej.