Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] znak: [...] Wojewoda M. (dalej: "organ") działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a.") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez P. E. (dalej: "skarżący") od decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] znak: [...], orzekającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia dla Gminy G. reprezentowanej przez Burmistrza Gminy i Miasta G. na budowę kanalizacji sanitarnej z koniecznymi pompowniami sieci i oczyszczalnią ścieków oraz budowę budynku technicznego wielofunkcyjnego (obiekt kat. XXVI) na określonych w niej działkach.
Uzasadniając organ wskazał, iż decyzja Starosty G. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] została doręczona skarżącemu w dniu [...] lipca 2012 r., tym samym termin do wniesienia odwołania upłynął dnia [...] sierpnia 2012 r.
Organ zauważył, iż dnia [...] stycznia 2013 r. do Starostwa Powiatowego w G. wpłynęło pismo skarżącego, w którym wniósł m.in. o uzupełnienie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w zakresie prawa do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W jego ocenie z uwagi na niedotrzymanie przez skarżącego terminu z art. 111 § 1 k.p.a. Starosta G. winien był wydać postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, nie zaś odpowiadać skarżącemu pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Jednakże organ uznał, iż zaniechanie wydania postanowienia w trybie art. 111 k.p.a. nie ma jednak wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż uchybienie przez skarżącego terminu wskazanego w art. 111 § 1 k.p.a., nie zmienia terminu do wniesienia odwołania, wskazanego w art. 111 § 2 k.p.a.
Konkludując organ uznał, iż w związku z upływem w dniu [...] sierpnia 2012 r. terminu do wniesienia odwołania (nieprzedłużonego skutecznie wnioskiem o uzupełnienie decyzji) odwołanie skarżącego, które do Starostwa Powiatowego w G. wpłynęło dnia [...] lutego 2012 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. W związku z powyższym organ uznał, iż rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa i oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej. Dlatego też organ nie mógł odnieść się w sposób merytoryczny do zarzutów podniesionych w odwołaniu.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 107 § 1, art. 111 § 1 a, art. 111 § 1 b, art. 111 § 2, art. 112, art. 136, art. 138 § 2 k.p.a. oraz naruszenie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia.
Spór w sprawie ma charakter procesowy i sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości doręczenia decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] orzekającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia dla Gminy G. reprezentowanej przez Burmistrza Gminy i Miasta G. na budowę kanalizacji sanitarnej z koniecznymi pompowniami sieci i oczyszczalnią ścieków oraz budowę budynku technicznego wielofunkcyjnego (obiekt kat. XXVI) na określonych w niej działkach, a konsekwencji zachowania przez skarżącego ustawowego terminu do dokonania czynności polegającej na wniesieniu od tejże decyzji w dniu [...] lutego 2013 r. odwołania.
Odwołanie jest instytucją procesową umożliwiającą uprawnionym podmiotom zaskarżenie decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Organ odwoławczy przed rozpoznaniem odwołania pod względem merytorycznym zobowiązany jest w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Norma prawna wynikająca z art. 134 k.p.a. ma charakter imperatywny. Wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest obowiązkiem organu odwoławczego w każdym przypadku, gdy takie uchybienie ma miejsce. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej wystąpienia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Organ nie może bowiem w takiej sytuacji przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a.
Sąd zauważa również, iż organ, aby stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, obowiązany jest z zachowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 w związku z art. 126 k.p.a. ustalić datę doręczenia stronie aktu administracyjnego, od którego wnoszony jest ten środek oraz datę jego wniesienia.
O uchybieniu terminu do złożenia odwołania określonego w art. 129 § 2 k.p.a. można mówić bowiem tylko wówczas, gdy termin ten rozpoczął swój bieg. W przypadku, gdy decyzja organu administracji publicznej jest doręczana stronom, termin do wniesienia odwołania biegnie od daty prawidłowego doręczenia decyzji. Istotną zatem dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy była data skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2012 r., albowiem od tego momentu rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia odwołania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanego rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu, organ w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. niezasadnie uznał, iż doręczenie decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2012 r. w odniesieniu do skarżącego spełnia wymogi przewidziane w art. 40 § 1 k.p.a. i art. 42 § 1 k.p.a., a zatem jest skuteczne.
Sąd zauważa, iż w zgromadzonych aktach administracyjnych znajdują się pisma z dnia [...] czerwca 2012 r. kierowane do Starostwa Powiatowego w G., w których skarżący wskazuje jako adres do doręczeń ul. G. [...]/[...] m. [...], [...]-[...] W. (k. 35 i 36 akta organu I instancji). Adres ten widnieje także w oświadczeniu z dnia [...] marca 2010 r. (k. 42 akt organu I instancji). Pomimo tego przesyłka zawierająca decyzję Starosty G. z dnia [...] lipca 2012 r. kierowana do skarżącego została wysłana na poprzedni adres tj.: ul. S. [...]/[...], [...]-[...] W. i odebrana przez M. E. W świetle poczynionych wyżej rozważań nie sposób podzielić zaprezentowanego przez organ stanowiska, iż decyzja Starosty G. z dnia [...] lipca 2012 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu [...] lipca 2012 r., zaś termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] sierpnia 2012 r. Wadliwe doręczenie wskazanej decyzji nie mogło skutkować uznaniem, że rozpoczął swój bieg termin do złożenia odwołania.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że o uchybieniu terminu można mówić tylko wtedy, gdy termin rozpoczął swój bieg na skutek prawidłowego doręczenia pisma adresatowi (wyrok NSA z dnia 30 września 1998 r., I SA 1495/97, LEX nr 45704, wyrok WSA z dnia 21 marca 2007 r., I SA/Wa 18/07, LEX nr 325307).
Nieskuteczne doręczenie decyzji Starosty G. z dnia [...] lipca 2012 r. przesądziło o wadliwości zaskarżonego postanowienia z dnia [...] marca 2013 r. W tych okolicznościach bowiem termin z art. 129 § 2 k.p.a. do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu. Tym samym dla rozpoczęcia jego biegu konieczne jest dokonanie prawidłowego doręczenia skarżącemu wskazanej decyzji na prawidłowy adres.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.