Uzasadnienie
Zarządzeniem z 27 lipca 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek S. K. (dalej: skarżący) o przyznanie prawa pomocy. Pismem z 3 lipca 2018 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków wniosku poprzez jego wypełnienie na urzędowym formularzu i odesłanie wypełnionego oraz podpisanego formularza w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu 7 lipca 2018 r. (sobota), tym samym termin do uzupełnienia braków upłynął 16 lipca 2018 r. Skarżący nie dokonał czynności, o której mowa w wyżej wymienionym wezwaniu.
W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z 27 lipca 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), od zarządzeń dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie na posiedzeniu niejawnym, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, zgodnie z art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący, mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, nie udzielił odpowiedzi na wezwanie i nie uzupełnił w zakreślonym terminie braku tego wniosku. Brak wypełnionego formularza uniemożliwiał nadanie mu prawidłowego biegu.
Rygor przewidziany w art. 257 p.p.s.a. ma charakter zobiektywizowany, a termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym i nie może być skracany, ani przedłużany (por. postanowienie NSA z 15 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 358/13, publ. LEX nr 1319065). Rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego przez skarżącego na urzędowym formularzu PPF dopiero wraz ze sprzeciwem, stanowiłoby w istocie niedopuszczalne przedłużenie terminu, wyznaczonego skarżącemu zarządzeniem z dnia 2 lipca 2018 r.
Mając powyższe na względzie należy uznać, iż referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Dlatego, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w związku z art. 257 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.