Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 września 2000 roku I. L. i K. L., współwłaściciele Przedsiębiorstwa K. w R., dalej skarżący, zwrócili się do Prezydenta Miasta [...] o wydanie decyzji na ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr 45/3 i 45/2 obr. IV/1 ark. 40 dla:
- - wybudowania garaży w zabudowie szeregowej z wjazdami od strony ul. K. (działka o nr 8/1, 8/2 i 9/1) oraz od strony ul. W. (działka o nr 19/20), a także od strony ul. F. poprzez działkę o nr 45/2;
- - remontu i rozbudowy budynku hydroforni ujęcia wodnego R. pod potrzeby produkcji wód butelkowych na bazie ujęcia wodnego zlokalizowanego na działce o nr 45/3;
- - remontu i rozbudowy budynku stołówki R. pod potrzeby gastronomii, rozrywki i hotelarstwa;
- - budowy bramy wjazdowej w granicy działki o nr 45/2 a działką o nr 2/2 (ul. F.);
- - przemieszczenia bramy wjazdowej w granicę działek nr 45/3 i nr 1/18 (tj. na przedłużenie rozwidlenia ul. F., której trasa przebiega pomiędzy budynkiem mieszkalnym ul. F. 13 i F. 15).
Następnie pismem z dnia 17 października 2000 roku skarżący zmienili powyższy wniosek składając: "Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na inwestycję pod nazwą remont i przebudowa istniejącego budynku hydroforni na hotel na działce 45/3 w R. przy ul. S. W punkcie 4 tego wniosku - przewidywany niezbędny dojazd do obiektów, skarżący podali: brama wjazdowa na końcu ul. F. Następnie pismem z dnia 27 października 2000 roku precyzowali, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowana na działkach o numerach ewidencyjnych 45/2 i 45/3.
Na podstawie art.40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.
o zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), dalej jako ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, art.104 k.p.a. oraz na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R. uchwalonego uchwalą Nr 625/94 Rady Miejskiej [...] z dnia 21 kwietnia 1994 r. (Dz.Urz.Woj.R. Nr 9. poz.81), Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2001 roku, nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą przebudowa istniejącego budynku hydroforni na hotel na działkach o numerach 45/3, 45/2, położonych w R. przy ul. S. W punkcie 4.2 organ ustalił dojazd istniejącym wjazdem z drogi publicznej ul. W. na działkę nr 45/3 i F. Z uwagi na konieczność zabezpieczenia dojazdu przeciwpożarowego do obszaru o funkcji przemysłowej ślepą drogą klasy "D" - ul. F. -, należy zakończyć placem manewrowym o parametrach 20x20 m.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący i złożyli odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając, że została wydana z naruszeniem prawa i wnieśli o jej uchylenie.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli między innymi, że naruszenie prawa dotyczy wyznaczenia dojazdów do działek 45/3 i 45/2 wyłącznie od strony ul. F. i od ul. W., odmawiając dojazdu do tych działek od strony dróg wewnętrznych opartych na działkach o nr 8/1, nr 8/2 i nr 46.
Ponadto skarżący wskazali, że ul. F. i W. zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta R. nie stanowią dróg dojazdowych klasy "D".
Organ odwoławczy decyzją z dnia kwietnia 2001 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] uznało działanie organu I instancji za prawidłowe i zgodne z ustaleniami prawa miejscowego.
Według organu przepis art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że przedmiotowa decyzja powinna określać warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, dlatego organ I instancji słusznie podał, jakie wymogi muszą być spełnione w tym zakresie dla prawidłowej obsługi komunikacyjnej hotelu.
Warunki obsługi komunikacji są zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (str.250), które wskazują wprost, iż szerokość dróg dojazdowych nie może być mniejsza niż 10 m w liniach rozgraniczenia, a ulice "ślepe" winny być zakończone placami manewrowymi. Plan w jego części opisowej zawiera również zapisy, że drogi dojazdowe mogą być wyznaczane w realizacyjnych planach zagospodarowania terenów.
Dodatkowo organ podniósł, że wniosek nie wskazywał na propozycję obsługi projektowanego hotelu przez urządzenie dojazdu na terenie dz. nr 8/1 i nr 8/2.
W skardze skierowanej do ówczesnego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
W ocenie skarżących, naruszenie prawa nastąpiło w zakresie ustalenia komunikacji działek nr 45/3 i 45/2 z ul. F., poprzez nałożenie na skarżących obowiązku zakończenia tzw. "ślepej’’ ulicy placem manewrowym, który ma być zrealizowany i utrzymany na ich koszt, na działce stanowiącej ich własność. Zdaniem skarżących dojazd do tych działek jest zrealizowany od strony ul. W., a także od strony działki o nr 46.
Nie zakłóca on bezkolizyjnego układu dróg przeciwpożarowych, a wręcz przeciwnie, wykonano go w celu wyeliminowania budowy placu manewrowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.
Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa.
Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.
Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora. Wniosek ten powinien między innymi określać granice objętego wnioskiem terenu oraz potrzeby w zakresie infrastruktury technicznej. Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma obowiązek zbadania, czy na terenie objętym wnioskiem może być realizowana zamierzona inwestycja. Oznacza to, że organ orzekający jest związany treścią wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice. Rozstrzygnięcie, które wykraczałoby poza granice wniosku stanowi rażące naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).
W sytuacji, gdy skarżący w punkcie 4 swojego wniosku wskazali wyłącznie jako przewidywany niezbędny dojazd do obiektów, bramę wjazdową na końcu ul. F., to organ związany był tym wskazaniem i zasadnie postąpił ograniczając się do analizy tej drogi dojazdowej, oceniając warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji.
Bezspornym faktem jest, czego nie kwestionują w skardze skarżący, że ul. F. jest ulicą "ślepą" nie zakończoną placem manewrowym.
W oparciu o art. 42 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, organ wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, był obligowany był określić warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w oparciu o ten plan warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji.
Tak więc, organ miał ustawowy obowiązek ustalić, że droga dojazdowa kl. "D" – ulica F., jako ulica "ślepa" winna być zakończona placem manewrowym o parametrach dróg przeciwpożarowych, tak aby wydana decyzja pozostawała w zgodzie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu.
Ponadto należy podnieść, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi rodzaj promesy do ubiegania się o pozwolenie na przyszłą inwestycje budowlaną i nie przesądza kto ponosi koszty realizacji ustalonych warunków.
Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) orzekł, jak na wstępie.