Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...], orzekając na skutek odwołania M.K., uchyliło decyzję z [...] maja 2019 r. znak: [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza [...] przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji – Burmistrzowi [...].
Pismem z 11 lipca 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Burmistrz [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od ww. decyzji
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: K.p.a.), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie do art. 64b p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Treść powyższego przepisu wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, która może wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z 18 września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 763/18, publ. Lex nr 2553908).
W niniejszej sprawie sprzeciw od decyzji organu II instancji, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wniósł do Sądu Burmistrz [...], który orzekał w sprawie odmowy przyznania świadczenia w formie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jako organ I instancji. Skorzystał ze swych władczych uprawnień i rozstrzygnął indywidualną sprawę administracyjną, kształtując tym samym sytuację indywidualnego podmiotu
- – M. K..
Sąd podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego (w niniejszej sprawie Burmistrz [...]) nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do Sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 3237/17, publ. Lex nr 2479164; uchwała NSA z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, publ. CBOSA; wyrok NSA z 29 listopada 2005 r., sygn. akt FSK 2631/04, publ. Lex nr 236282).
Sąd zauważa nadto, że nawet gdyby uznać sprzeciw za dopuszczalny, to podlegałby on odrzuceniu jako spóźniony. Stosownie bowiem do art. 64c § 1 p.p.s.a., sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Kasatoryjna decyzja SKO w [...] z [...] czerwca 2019 r. została doręczona organowi I instancji [...] czerwca 2019 r. (por. k. 8 akt administracyjnych). Ustawowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął 8 lipca 2019 r. Nie ulega zaś wątpliwości, że sprzeciw został nadany w placówce pocztowej 11 lipca 2019 r., a więc z trzydniowym opóźnieniem.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że wniesiony w niniejszej sprawie sprzeciw jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz 64b § 1 p.p.s.a.