Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 maja 2013 r. P. D. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Prezydenta Miasta [...], wnosząc o uchylenie pisma Prezydenta m. [...] z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...]
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi. Wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o przyznanie mu dożywotniej renty socjalnej z funduszy Miasta oraz "do stałej ulgi lub bezpłatności poruszania się środkami komunikacji "miejskiej", argumentując powyższe swoim stanem zdrowia i sytuacja materialną. Organ wskazał, iż z uwagi na brak podstaw prawnych do prowadzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie, w szczególności do wydania decyzji administracyjnej, pismem z dnia [...] maja 2013 r. Prezydent udzielił skarżącemu wyczerpującej odpowiedzi w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem działań lub zaniechań administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma ograniczony charakter co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 art. 3 p.p.s.a. stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a.
Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a. oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.
W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania spraw zastrzeżonych do kompetencji innych organów.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na działanie Prezydenta Miasta [...] tj. pismo z dnia [...] maja 2013 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie przyznania renty socjalnej z funduszy Miasta [...] oraz stałej ulgi lub bezpłatnego poruszania się środkami komunikacji miejskiej. W ocenie Sądu stanowisko zawarte we wskazanym piśmie z dnia [...] maja 2013 r. nie jest ani decyzją, ani też aktem z zakresu administracji publicznej stwierdzającym istnienie wynikającego z przepisów prawa obowiązku bądź uprawnienia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.