Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...], Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: organ odwoławczy, Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: organ I instancji, Dyrektor [...]OR ARiMR) z [...] września 2019 r. nr [...] w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z [...] września 2018 r., nr [...], o przyznaniu wsparcia finansowego A. D. w ramach mechanizmu "Dalsze wsparcie kryzysowe producentów owoców".
Decyzja zapadła w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] czerwca 2018 r. A. D. (dalej: strona, skarżąca) złożyła wniosek o przyznanie wsparcia (bezpłatna dystrybucja/inne przeznaczenie) w ramach mechanizmu "Dalsze wsparcie kryzysowe producentów owoców" w związku z wycofaniem na bezpłatną dystrybucję jabłek z powierzchni [...] ha w ilości [...] kg, wraz z wymaganymi dokumentami.
W dniu [...] września 2018 r. Dyrektor [...]OR ARiMR, decyzją nr [...], przyznał skarżącej wsparcie finansowe w łącznej kwocie [...]EUR, która została przeliczona na kwotę [...]zł.
Zgodnie z poleceniem przelewu, realizacja płatności na powyższą kwotę została dokonana [...] września 2018 r. na rachunek bankowy [...], należący do A. D..
W dniu [...] października 2018 r. odnotowano zwrot kwoty [...]zł na rachunek ARiMR z adnotacją "rachunek zamknięty".
Następnie w dniu [...] lutego 2019 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącej dotyczące wypłaty środków finansowych przyznanych decyzją nr [...] z [...] września 2018 r., w którym strona zwróciła się z prośbą o wypłatę środków na podany w piśmie numer rachunku bankowego, gdyż w wyniku pomyłki pieniądze zostały przekazane na nieaktywny rachunek bankowy. W dniu [...] marca 2019 r. wpłynęło kolejne pismo, w którym strona zwróciła się z prośbą o wypłacenie środków na numer rachunku bankowego: nr [...]. W związku z powyższym, dla numeru identyfikacyjnego [...], należącego do skarżącej dokonano zmiany numeru rachunku bankowego na numer wskazany w ww. piśmie. W dniu [...] kwietnia 2019 r. do [...]OR ARiMR wpłynęło kolejne pismo strony, dotyczące wezwania do wypłaty środków finansowych przyznanych decyzją nr [...].
Dyrektor [...]OR ARiMR pismem z [...] maja 2019 r. poinformował stronę o braku możliwości ponownej realizacji płatności przyznanej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2018 r. Nadto zawiadomieniem z [...] lipca 2019 r., na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie wygaśnięcia decyzji nr [...] z [...] września 2018 r.
Decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] Dyrektor [...]OR ARiMR stwierdził wygaśnięcie decyzji własnej nr [...] z [...] września 2018 r. o przyznaniu wsparcia finansowego skarżącej w ramach mechanizmu "Dalsze wsparcie kryzysowe producentów owoców".
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z uwagi na art. 12 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/1165 z 20 kwietnia 2017 r. ustanawiającego tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia niektórych owoców (Dz. Urz. UE L 170 z 1 lipca 2017 r. ze zm., dalej: rozporządzenie 2017/1165), przedmiotowe płatności na rzecz producentów mogły być dokonane najpóźniej do dnia 30 września 2018 r. Limit dostępnych środków finansowych określonych przez Komisję Europejską dla mechanizmu "Dalsze wsparcie kryzysowe producentów owoców", realizowanego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców w związku z kontynuacją zakazu ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2018 r., poz. 82), został wyczerpany i w dniu 30 września 2018 r. nastąpiło zakończenie realizacji ww. mechanizmu, w tym także wypłata środków finansowych dla beneficjentów.
Wyjaśnił, iż wydatki państw członkowskich w odniesieniu do płatności w ramach niniejszego rozporządzenia kwalifikują się do pomocy finansowej jedynie w przypadku, gdy zostały dokonane do 30 września 2018 r. Płatności w ramach wsparcia mogły być realizowane tylko ze środków na realizację Wspólnej Polityki Rolnej, w ramach budżetu środków UE do wysokości limitów przewidzianych na ten cel, według klasyfikacji budżetowej właściwej dla tej formy wsparcia z budżetu Unii Europejskiej.
Następnie organ I instancji powołał treść art. 162 § 1 k.p.a., a posiłkując się poglądami orzecznictwa wyjaśnił przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Wskazano m.in., że postępowania dotyczące wygaszenia decyzji dotyczą takich decyzji, które albo nie zostały jeszcze wykonane i na skutek określonych zdarzeń faktycznych ich wykonanie stało się bezprzedmiotowe, albo decyzji, które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe. Kiedy powstaną nowe przesłanki faktyczne, które czynią poprzednią decyzję nieodpowiadającą rzeczywistości, przestaje istnieć stosunek prawny w postaci skonkretyzowanej w tej decyzji i sama decyzja staje się bezprzedmiotowa wraz ze zmianą tych okoliczności, na których uregulowanie była skierowana.
W ocenie organu I instancji, decyzja nr [...] z [...] września 2018 r. stała się bezprzedmiotowa. Owa bezprzedmiotowość znajduje swoje źródło w zmianie stanu faktycznego i prawnego zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 2017/1165. Powyższe doprowadziło do tego, że decyzja ta stała się niewykonalna, zatem w konsekwencji bezprzedmiotowa. W interesie społecznym, upatrywanym jako potrzeba eliminacji z obrotu prawnego decyzji niewykonalnych oraz wynikającym z zasady pewności prawa, leżało stwierdzenie jej wygaśnięcia.
W odwołaniu od decyzji skarżąca domagała się uchylenia decyzji organu
I instancji i umorzenia postępowania w sprawie. Zarzuciła naruszenie:
- - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych dowodów oraz okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla wyniku postępowania;
- - art. 12 rozporządzenia 2017/1165 poprzez jego niewłaściwą interpretację, a także art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść strony;
- - art. 162 § 1 pkt. 1 oraz art. 16 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości pierwotnej decyzji organu I instancji.
Wspomnianą na wstępie decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...], Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] września 2019 r. nr [...].
Organ odwoławczy ustalił, że we wniosku o przyznanie wsparcia strona wskazała do płatności rachunek bankowy nr [...]. Jak wynika jednak z notatki z [...] października 2018 r., pracownik obsługujący płatność stwierdził, że wskazany numer konta bankowego opiewa na nazwisko męża wnioskodawczyni K. D., poza tym numer różni się od numeru rachunku znajdującego się w systemie informatycznym Ewidencja Producentów (EP). Na formularzu wniosku pracownik M. B. w dniu [...] września 2018 r., wpisał ręcznie pod wskazanym przez stronę numerem rachunku numer: [...] wynikający z systemu informatycznego EP. Zamieścił także notatkę o treści: "Beneficjent został poinformowany, że pomoc finansowa zostanie przesłana na rachunek poniżej i wyraził na to zgodę". Zgodnie z poleceniem przelewu, realizacja płatności na powyższą kwotę została dokonana ten na rachunek bankowy, o czym zadecydowała osobiście strona.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że wydatki państw członkowskich w odniesieniu do płatności w ramach rozporządzenia 2017/1165 kwalifikowały się do pomocy finansowej jedynie w przypadku, gdy zostały dokonane do 30 września 2018 r. W związku z tym nie ma możliwości ponownej realizacji płatności dla beneficjentów, dla których wystąpiły zwroty bankowe po 30 września 2018 r.
Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że obowiązek aktualizowania rachunku bankowego przez beneficjenta wynika z art. 14 ust.1 ustawy o ewidencji producentów.
Mając na uwadze powyższe ostateczna decyzja nr [...] przyznająca płatność nie została wykonana z powodu niezgodności numeru rachunku i przekroczenia terminu prawa materialnego wynikającego z przepisu art. 12 rozporządzenia 2017/1165. Należało więc stwierdzić jej wygaśnięcie.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że strona nie sprecyzowała, na czym miało polegać złamanie przez organ I instancji zasad z art. 7 i 8 k.p.a. Zdaniem Prezesa ARiMR organ ten podjął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przy uwzględnieniu słusznego interesu wnioskodawcy. W ocenie organu odwoławczego postępowanie przeprowadzone było przez organ I instancji prawidłowo, a istotne okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości. W sprawie nie doszło do naruszeń przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze strona zarzuciła naruszenie:
- - art. 162 § 1 pkt. 1 oraz art. 16 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości pierwotnej decyzji organu I instancji.
- - art. 12 rozporządzenia 2017/1165 poprzez jego niewłaściwą interpretację,
- - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych dowodów oraz okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla wyniku postępowania;
- - art. 10a ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ustawa o ARiMR), poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w przedmiotowej sprawie;
- - art. 14 ust. 1 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1853), poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również decyzji jej poprzedzającej. W skardze zawarto nadto wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu - potwierdzenie prowadzenia rachunku bankowego skarżącej przez bank.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że w wyniku błędu pracownika, organ
I instancji uchybił terminowi na wypłatę środków. Instytucje realizujące wsparcie powinny zadbać o odpowiednią organizację swojej pracy tak, by mogły realizować swoje obowiązki w przewidzianym prawem terminie. Realizacja przelewów ostatniego dnia przewidzianego terminu niesie za sobą ryzyko wystąpienia nieprzewidzianych sytuacji. W przedmiotowej sprawie, skarżąca została obarczona konsekwencjami ryzyka spowodowanego przez działanie organów administracji publicznej.
Orzekające w sprawie organy przyjęły, że uchybienie terminowi wypłaty środków stanowi wystarczającą podstawę do przyjęcia, że decyzja przyznającą pomoc stała się bezprzedmiotowa, a w konsekwencji do stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji. Z taką interpretacją przepisów skarżąca się nie zgadza. Jej zdaniem sama płatność jest czynnością techniczną mającą na celu wykonanie decyzji. Obowiązek wypłaty środków ciążący na Dyrektorze [...]OR ARiMR nie ustał z uwagi na upływ terminu 30 września 2018 r. Przyznanie wsparcia było uzależnione od wykonania obowiązku wycofania z rynku [...] kg jabłek, który wypełniła.
Skarżąca nie zgodziła się nadto z ustaleniami organu co do tego, że we wniosku podała numer rachunku bankowego innej osoby oraz że osobiście zdecydowała, żeby przekazać środki na rachunek bankowy inny niż ten wskazany we wniosku. Wskazała, że żaden pracownik [...]OR ARiMR nie kontaktował się z nią w sprawie przekazania środków na inny rachunek bankowy niż ten wskazany we wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Oceniając skargę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Pomimo bezspornego w sprawie niniejszej stanu faktycznego, z którego wynika, że skarżąca spełniła przesłanki kwalifikujące ją do przyznania wsparcia finansowego w ramach mechanizmu "Dalsze wsparcie kryzysowe producentów owoców", organy prawidłowo przyjęły, że brak jest możliwości wypłaty środków przyznanych jej decyzją Dyrektora [...]OR ARiMR z [...] września 2018 r. nr [...]z uwagi na upływ terminu, który określony został w art. 12 rozporządzenia 2017/1165. Na dzień złożenia skargi limit dostępnych środków finansowych na mechanizm pomocy został wyczerpany i z dniem 30 września 2018 r. nastąpiło zakończenie jego działania.
W ocenie Sądu prawidłowo więc organy wydające kontrolowane w sprawie decyzje zastosowały przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Słusznie zauważył organ I instancji, że art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. reguluje dwie odrębne sytuacje. Po pierwsze, organ stwierdza wygaśnięcie decyzji, która stała się bezprzedmiotowa i czyni to z wyraźnego nakazu przepisu prawa. Po wtóre, organ stwierdza wygaśnięcie decyzji, która stała się bezprzedmiotowa, a czyni to z uwagi na interes społeczny lub w interesie strony. W przypadku, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, stwierdzenie bezprzedmiotowości nie jest wystarczające do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, ponieważ należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony (wyrok NSA z 24 listopada 2015 r., II OSK 748/14; wyrok WSA w Gdańsku z 10 stycznia 2018 r., publ. CBOSA).
Zasadniczą przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w obu omówionych powyżej sytuacjach jest jednak bezprzedmiotowość decyzji. Oznacza ona sytuację, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia, bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczy. Bezprzedmiotowość może zatem mieć charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. W pierwszym wypadku decyzja będzie bezprzedmiotowa wtedy, gdy podmiot, którego decyzja dotyczy, utraci wymagane kwalifikacje (zdolność bycia podmiotem praw czy obowiązków) lub gdy przestanie istnieć.
Natomiast w drugim wypadku bezprzedmiotowość decyzji będzie następstwem przestania istnienia przedmiotu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, czyli przedmiotu stosunku administracyjnoprawnego. Przedmiotem tym są zawsze uprawnienia i obowiązki podmiotów stosunku prawnego. Bezprzedmiotowość o charakterze przedmiotowej wystąpi więc gdy przestanie istnieć przedmiot rozstrzygnięcia w postaci praw czy obowiązków stron, czyli gdy nastąpi ustanie (w tym i na skutek braku możliwości realizacji) praw i obowiązków wynikających z decyzji. Podkreślić należy także, że przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. z natury rzeczy dotyczy decyzji, które albo nie zostały jeszcze wykonane i na skutek określonych zdarzeń faktycznych wykonanie ich stało się bezprzedmiotowe (niemożliwe), albo decyzji, które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe (postanowienie NSA z 20 września 2012 r., II OSK 2025/12, publ. CBOSA; wyrok WSA w Gdańsku z 10 stycznia 2018 r., II SA/Gd 207/17, LEX nr 2442879).
Jeszcze raz przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli była decyzja Prezesa ARiMR o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu pomocy z powodu uchybienia terminu, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia 2017/1165. Z treści tego przepisu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że wydatki państw członkowskich w odniesieniu do płatności w ramach niniejszego rozporządzenia kwalifikują się do pomocy finansowej jedynie w przypadku, gdy zostały dokonane do dnia 30 września 2018 r. Termin ten jest terminem prawa materialnego. Niedokonanie przez organ płatności w tym terminie powoduje, że pomoc finansowa nie może być zrealizowana. Zastrzec przy tym należy, że prawodawca nie przewidział żadnych okoliczności powodujących zawieszenie lub przerwanie biegu tego terminu.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy nie dysponują już środkami finansowymi, które mogłyby wypłacić skarżącej, a zatem zaistniała w sprawie przesłanka bezprzedmiotowość decyzji o charakterze przedmiotowym.
Na treść wydanej decyzji nie mogły mieć wpływu zarzuty skargi, zwłaszcza te dotyczące zawinienia organu czy opieszałego załatwienia sprawy skutkującego wypłatą środków w ostatnim, przewidzianym do tego dniu. Podkreślić należy, że jeżeli zdaniem strony organy działały w sprawie przewlekle, to strona – jeszcze na etapie postępowania administracyjnego – dysponowała środkami prawnymi do ich zwalczania. Ponadto, bez względu na to z czyjej inicjatywy (organu czy strony) środki finansowe zostały przekazane na taki, a nie inny rachunek bankowy, to materialny termin do wypłaty tych środków minął, i nie ma możliwości jego przywrócenia.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a częściowo także zarzut dotyczący naruszenia art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR poprzez jego bezpodstawne zastosowanie. Zgodnie z treścią tego ostatniego, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81 (art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR), chyba że chodzi o postępowania wskazane w art. 10a ust. 6 ustawy o ARiMR. Zdaniem Sądu w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji, opartym na badaniu przesłanek z art. 162 k.p.a., przepis ten faktycznie nie powinien był znaleźć zastosowania. Innymi słowy, w sprawie o wygaśnięcie decyzji winny obowiązywać standardy w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego przewidziane w k.p.a. Pomimo jednak powołania się przez organ odwoławczy na treść tego przepisu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wprost wynika, że Prezes ARiMR dokonywał oceny przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania pod kątem art. 7, 8, 7a, 77 i 80 k.p.a. (por. strona 5).
Przeczy temu również lektura pisemnych motywów skarżonych decyzji, gdzie ponownie rozpatrzono dostępny materiał dowodowy i dokonano jego oceny z uwzględnieniem zarzutów i argumentacji podniesionych w odwołaniu.
Za uchyleniem zaskarżonej decyzji nie przemawia nadto zarzut dotyczący zastosowania art. 14 ust. 1 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Podkreślenia tu wymaga, że, konieczność wskazania takiego rachunku wynika z zasady, że płatności nie są wypłacane w gotówce. Sądowi znane są wyrażone w judykaturze poglądy, że "numer rachunku bankowego, na który przekazywana jest płatność, nie rozstrzyga o podmiocie uprawnionym do tej płatności oraz, że numer rachunku bankowego nie musi być rachunkiem należącym do producenta" (por. wyrok WSA w Olsztynie z 30 lipca 2009 r., I SA/Ol 398/09, publ. CBOSA). Rację ma skarżącą także co do tego, że wypłata środków ma charakter techniczny, czynnością merytoryczną jest bowiem wydanie w sprawie decyzji o przyznaniu płatności. Okoliczności te – w kontekście wspomnianego wyżej art. art. 12 rozporządzenia 2017/1165 – nie mają jednak znaczenia.
Mianowicie po dniu 30 września 2018 r. nie ma możliwości wypłaty tych środków, bez względu na przyczynę braku dokonania płatności w terminie. To skarżąca powinna zadbać o to aby wskazać do organu prawidłowy numer rachunku bankowego i w jej interesie było wskazanie czynnego numeru rachunku przy numerze identyfikacyjnym (EP).
Nie jest rzeczą Sądu rozstrzyganie w niniejszym postępowaniu czy faktycznie istniały po stronie organu nieprawidłowości związane z przelaniem środków na nieczynny numer konta, czy też błąd leżał po stronie skarżącej. Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest bowiem ocena zasadności organu wydania decyzji o wygaśnięciu innej decyzji (przyznającej środki). W tym zakresie Sąd nie ma wątpliwości, że organy prawidłowo przeprowadziły wykładnię art. 12 rozporządzenie 2017/1165, co w rezultacie doprowadziło do wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] września 2018 r. o przyznaniu wsparcia finansowego A. D. w ramach mechanizmu "Dalsze wsparcie kryzysowe producentów owoców". Prawidłowo zatem zastosowano art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
Sąd nie dopatrzył się również podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, o czym mowa na stronie 3 skargi.
Tym samym Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.