Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z 19 kwietnia 2016 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołania I. G. –K. (dalej: skarżąca), orzekł o utrzymaniu w mocy podjętej przez organ I instancji - Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. decyzji w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji (w sprawie płatności bezpośrednich) z naruszeniem prawa, po wznowieniu postępowania. Decyzja niniejsza została doręczona skarżącej 9 maja 2016 r.
Postanowieniem z 23 maja 2016 r. organ odwoławczy postanowił z urzędu o sprostowaniu pouczenia zawartego w ww. decyzji poprzez prawidłowe wskazanie, iż od ww. rozstrzygnięcia przysługuje środek zaskarżenia w postaci skargi, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Rozstrzygnięcie to doręczone zostało skarżącej 13 czerwca 2016 r.
Pismem z 20 czerwca 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora ARiMR z [...] kwietnia 2016 r.
Jednocześnie skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi podając, że z uwagi na błędne pouczenie organu nie miała świadomości o uchybieniu terminu. Dopełnienie obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej okazało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Oświadczyła, że w związku z opisaną wyżej sytuacją nie ponosi winy w niedotrzymaniu terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; zwana dalej: p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a.). We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.).
Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu do złożenia skargi uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W niniejszej sprawie bezsporna jest okoliczność, że stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja organu odwoławczego z [...] kwietnia 2016 r., została doręczona skarżącej w dniu 9 maja 2016 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upływał zatem 8 czerwca 2016 r.
Istotne jest również, że ww. decyzja zawierała błędne pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia (pouczenie dotyczyło bowiem możliwości złożenia odwołania w terminie 14 dni, zamiast skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia decyzji).
Wprawdzie 23 maja 2016 r. organ odwoławczy wydał – w trybie art. 111 § 1a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej: k.p.a.) postanowienie o sprostowaniu zamieszczonego w decyzji pouczenia co do złożenia środka zaskarżenia, jednak rozstrzygnięcie to jako niewymienione w treści art. 111 § 1b k.p.a. nie powoduje przesunięcia terminu do wniesienia skargi, o czym stanowi art. 111 § 2 k.p.a.
W sprawie oczywistym jest fakt, że złożona przez skarżącą w dniu 20 czerwca 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarga wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności.
W świetle przywołanych wyżej przepisów prawa, ustalenia wymaga po pierwsze: kwestia, czy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, został złożony w ustawowym terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy przyjęciu, iż o uchybieniu terminu do dokonania ww. czynności skarżąca dowiedziała się w dniu 13 czerwca 2016 r. (z postanowienia organu odwoławczego o sprostowaniu pouczenia decyzji), to należy przyjąć, iż składając 20 czerwca 2016 r. wniosek w tym zakresie dochowała terminu 7 dni.
Kolejną kwestią jest ustalenie, czy niedochowanie ustawowego terminu do złożenia skargi było wynikiem braku staranności skarżącej. Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy, uchybienie terminu w złożeniu skargi spowodowane było błędnym pouczeniem skarżącej przez organ odwoławczy, co do terminu i sposobu złożenia środka zaskarżenia. Zatem, nie można skarżącej przypisać winy w niedotrzymaniu ustawowego terminu do złożenia skargi.
Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.