Uzasadnienie
H. R. (dalej: skarżąca), pismem z 9 lipca 2024 r. (data stempla pocztowego) wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) skargę na oznaczoną na wstępie decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 marca 2024 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym z informacją, iż skarga złożona do organu pozostaje bez biegu.
Pismem z dnia 18 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie przekazał skargę do organu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i przesłania jej z kompletnymi aktami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że zweryfikował informacje zawarte w przesłanym przez stronę piśmie i stwierdził, że nie odnotowano wpływu skargi na ww. decyzję do organu w okresie wskazanym przez stronę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z przepisów tych wynika, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji odrzuceniem skargi.
Z akt sprawy wynika, że pismo stanowiące skargę zostało nadane w Urzędzie Pocztowym 9 lipca 2024 r. (k. 8 akt sądowych). Natomiast ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia przez skarżącego skargi na decyzję doręczoną 27 marca 2024 r. był 26 kwietnia 2024 r. Skarga została nadana w dniu 9 lipca 2024 r.
W tej sytuacji należy przyjąć, że przedmiotowa skarga została złożona z uchybieniem ww. ustawowego terminu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.