Uzasadnienie
Przedmiotem skargi I. S. była decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. z dnia [...] września 2010 r. o odmowie zmiany decyzji tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów rolnych.
Zaskarżona decyzja została poprzedzona postępowaniem w toku którego dokonano następujących ustaleń faktycznych i prawnych.
W dniu [...] kwietnia 2010 r. I.S. (dalej określana jako "strona" lub "skarżąca") złożyła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. pisemny wniosek o zmianę, na podstawie art. 154 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej określany jako "kpa") ostatecznej decyzji tegoż Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów rolnych. W przedmiotowym wniosku wymieniona wskazała na słuszność zastosowania w sprawie cyt. art. 154 §1 kpa oraz powołała mające zastosowanie, w jej ocenie, orzecznictwo sądów administracyjnych.
Po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego, w tym uzupełnionego stosownie do decyzji organu II instancji, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. wydał decyzje z dnia [...] września 2010 r., w której odmówił zmiany swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów rolnych.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ powołał się na przepis art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznaniu płatności (Dz. U. z 2004 r. nr 10 poz. 76 ze zm., dalej określana jako "ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów"), stosownie do którego kierownik biura powiatowego Agencji podmiotom wpisanym do ewidencji producentów wydaje zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym, a w drodze decyzji odmawia wpisu, jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny.
Organ I instancji wskazał ponadto, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowym zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 §1 kpa nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 §1 kpa musi być bowiem rozumiany jako interes znajdujący oparcie w obowiązujących przepisach prawa.
W ustawowym terminie strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie słusznego interesu strony znajdującego oparcie w art. 154 §1 kpa.
Dyrektor [...] Oddziału ARiMR, jako właściwy w sprawie organ II instancji, decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy decyzję kierownika biura powiatowego Agencji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że stosownie do przepisów art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, w formie decyzji następuje jedynie odmowa nadania numeru w ewidencji producentów, natomiast jego nadanie potwierdzane jest zaświadczeniem o nadaniu tego numeru identyfikacyjnego. Powołana ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Mając na względzie obowiązujący stan prawny, organ administracji stwierdził, że nadanie przez kierownika biura powiatowego Agencji numeru w ewidencji producentów poprzez wydanie decyzji wiązałoby się z rażącym naruszeniem prawa.
Na powyższą, ostateczną w administracyjnym toku postępowania decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem. W skardze zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7 kpa w zw. z art. 154 §1 kpa polegające na błędnym przyjęciu, że zmiana decyzji o odmowie nadania numeru w ewidencji producentów na decyzję o nadaniu tegoż numeru prowadzi do wydania decyzji sprzecznej z prawem.
Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że od 2003 r. pomiędzy nią, a jej mężem istniała rozdzielność majątkowa, a w 2009 r. związek małżeński został rozwiązany przez orzeczenie rozwodu. Podniosła, że WSA w Warszawie w pisemnym uzasadnieniu wyroku z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. VIII SA/Wa 543/09 wskazał, że może ona wystąpić do organu administracji w trybie art. 154 §1 kpa o zmianę lub uchylenie decyzji odmawiającej jej wpisu do ewidencji producentów rolnych z uwagi na fakt, że decyzja ta w aktualnym stanie (po orzeczeniu rozwodu) narusza jej słuszny interes. Kierując się tymi wskazaniami skarżąca wywiodła, że w jej przypadku zmiana decyzji w trybie art. 154 §1 kpa nie będzie prowadziła do wydania decyzji sprzecznej z prawem, a wręcz przeciwnie, będzie prowadziło do wydania decyzji w pełni zgodnej z prawem i realizującej słuszny interes strony.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wniósł o jej oddalenie, powtarzając wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad należy stwierdzić, że skarga jest niezasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy w odniesieniu do ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów możliwa jest jej zmiana na podstawie art. 154 §1 kpa.
Stosownie do art. 13 ust. 1 cyt. ustawy, kierownik biura powiatowego Agencji odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu do ewidencji producentów, jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12.
Elementarne zasady wykładni literalnej wskazują, że norma zawarta w cyt. przepisie ma charakter bezwzględnie obowiązujący i organ administracji publicznej, który ją stosuje nie ma żadnego luzu decyzyjnego. Inaczej określając decyzje wydawane na podstawie art. 13 ust. 1 cyt. ustawy mają charakter decyzji związanych, zobowiązujących organ do określonego rozstrzygnięcia (tj. nie są decyzjami opartymi o uznanie administracyjne).
W odniesieniu do tego rodzaju decyzji w orzecznictwie przyjęty jest jednolity pogląd, że weryfikacja decyzji ostatecznych na podstawie art. 154 i art. 155 kpa może mieć zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji uznaniowych, a nie decyzji związanych, które zostały wydane na podstawie przepisów niedających właściwemu organowi żadnego luzu decyzyjnego. (vide wyrok NSA z dnia 05 stycznia 2010 r. sygn. II OSK 18/09 LEX nr 597386, wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011 r. sygn. I OSK 607/10 LEX nr 784233). W rozpoznawanej sprawie, w odniesieniu do decyzji wydanej na podstawie art. 13 ust. 1 cyt. ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, jako decyzji mającej charakter związany, nie jest możliwy do zastosowania tryb określony w art. 154 §1 kpa.
W sprawie strona powołała się na niefortunną wypowiedź z uzasadnienia wyroku z dnia 13 stycznia 2010 r. WSA w Warszawie sygn. akt 543/09, której skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela.
Jednocześnie należy nadmienić, że w aktualnym stanie faktycznym, w jakim znajduje się skarżąca (po rozwodzie) ma ona pełne uprawnienie do wpisu do ewidencji producentów i uzyskania numeru identyfikacyjnego na podstawie złożonego przez siebie indywidualnego wniosku o wpis do ewidencji stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę jako niezasadną oddalił.