Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2018 r. (szóstym z kolei w sprawie) M. J. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podał, że posiada rozdzielność majątkową z żoną, w pozostałych rubrykach wniosku zawarł oświadczenie "nie posiadam".
Pismem z dnia 11 stycznia 2018 r. zobowiązano skarżącego w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", do uzupełnienia wniosku, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy, poprzez m.in. wyjaśnienie, czy wobec małżonków został orzeczony rozwód bądź separacja, złożenie zeznania podatkowego, wyjaśnienie jakie obiektywne przeszkody uniemożliwiają skarżącemu podjęcie pracy oraz złożenie wyciągów z rachunków bankowych małżonków.
Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Zgodnie z art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych, jest ona zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego i dochodów. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w tym zakresie.
W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony. Skarżący mimo wezwania do złożenia w terminie siedmiu dni dodatkowych wyjaśnień i dokumentów potwierdzających trudną sytuację materialną, nie wykonał wezwania.
W świetle konstrukcji instytucji prawa pomocy, opisane działanie pozostawało w dobrze pojętym interesie strony skarżącej, ponieważ udokumentowanie sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy nie spoczywa na Sądzie, ale na podmiocie z takim wnioskiem występującym. Skoro zatem wnioskodawca nie wykazuje przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., to tym samym brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.