Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r., (nadanym w placówce pocztowej [...] lipca 2015 r.) Z. S., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata R. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na odmowę weryfikacji i usunięcia punktów karnych przypisanych Z. S. za popełnione wykroczenie, wyrażoną w piśmie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...].
Jak wynika z akt sprawy, ww. pełnomocnik Z. S., wnioskiem z dnia [...] października 2014 r., zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. o dokonanie zmiany w ewidencji punktów karnych w stosunku do Z. S. poprzez zredukowanie sumy punktów karnych o 6 punktów karnych w związku w związku z odbyciem w dniu [...] września 2014 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).
W odpowiedzi na wniosek, organ pismem z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] (doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu [...] listopada 2014 r.), uznał brak podstaw prawnych do weryfikacji i usunięcia punktów karnych za popełnione wykroczenia.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r., (nadanym w palcówce pocztowej [...] kwietnia 2015 r.) pełnomocnik skarżącego, w nawiązaniu do prowadzonej korespondencji wniósł o rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej sprawy z wniosku o redukowanie sumy punktów karnych w związku z odbyciem w dniu [...] września 2014 r. przez skarżącego szkolenia.
W odpowiedzi na powyższe, organ w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. poinformował, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują w tej sytuacji formy rozstrzygnięcia w postaci decyzji administracyjnej.
Pismem z dnia [...] maja 2015 r., (nadanym w palcówce pocztowej [...] maja 2015 r.) pełnomocnik skarżącego wezwał [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa poprzez dokonanie weryfikacji i usunięcia punktów przypisanych skarżącemu za popełnione wykroczenie drogowe w związku z odbyciem [...] września 2014 r. szkolenia.
Organ pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. odpowiedział na powyższe wezwanie, uznając iż nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, jak i brak jest podstaw prawnych do usunięcia wnioskowanych punktów.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawa zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do oceny zasadności skargi, Sąd powinien zbadać dopuszczalność skargi, w tym między innymi zachowanie trybu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") i art. 53 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia w przedmiotowej sprawie postępowania), skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Stosownie natomiast do art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy odmowy usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze. zm.), Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Do jej kompetencji należy zatem zarówno ujawnianie punktów w ewidencji, jak i ich usuwanie. Czynności materialno-techniczne polegające na wpisywaniu punktów do ewidencji oraz ich usuwaniu podlegają kontroli sądowej. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może zwrócić się o podjęcie tej czynności do właściwego organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1388/09 - dostępny na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl).
Zauważyć należy, że w części wstępnej skargi strona wskazała, że zaskarża czynność z dnia [...] listopada 2014 r., tj. pismo [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji z tego dnia znak: [...] zawierające negatywną dla skarżącego odpowiedź w sprawie jego wniosku o usunięcie punktów karnych. To właśnie ta odmowa zawarta we wskazanym piśmie mogła stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego.
Z treści przywołanego powyżej art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastodniowego terminu jest niedopuszczalne. Tym samym, wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu trzeba uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza zatem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1301/14, Lex nr 1503365; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lutego 2015 r., II SA/Sz 1102/14, www.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie skarżący uchybił wskazanemu wyżej czternastodniowemu terminowi do wezwania organu o usunięcie naruszenia prawa. Skarżący pismem z dnia [...] października 2014 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o dokonanie zmiany w ewidencji punktów karnych. Organ odmówił żądanej czynności pismem z dnia [...] listopada 2014 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] listopada 2014 r. Uznać zatem należy, że w tym dniu skarżący dowiedział się o odmowie uwzględnienia jego wniosku. Termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upływał zatem w dniu [...] grudnia 2014 r. Tymczasem skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem nadanym w placówce pocztowej, dopiero w dniu [...] maja 2015 r. Za takie wezwanie nie można uznać także pisma z dnia [...] kwietnia 2015 r., nadanego [...] kwietnia 2015 r., czyli po upływie wskazanego wyżej terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W konsekwencji należy stwierdzić, że skoro skarżący uchybił, wskazanemu w art. 52 § 3 p.p.s.a. terminowi do wezwania o usunięcie naruszenie prawa, to nie wyczerpał skutecznie środków zaskarżenia.
Wobec powyższego, Sąd działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł w punkcie 1) postanowienia o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na niezachowanie trybu zaskarżenia czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. do sądu administracyjnego.
Orzeczenie w punkcie 2) postanowienia uzasadnia natomiast treść art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.