Uzasadnienie
Pismem z 13 października 2016 r. R. S. (dalej: "skarżąca") reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako: "Sąd", "WSA") na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Wyrokiem z 30 marca 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 963/16 Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
Pismem z 2 czerwca 2017 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA z 30 marca 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 963/16.
Wyrokiem z 12 czerwca 2019 r. sygn. akt II FSK 1930/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą VIII SA/Wa 656/19.
Pismem z 13 września 2019 r. skarżąca cofnęła skargę złożoną w niniejszej sprawie i wniosła o umorzenie postępowania. Oświadczyła, że należność podatkowa stanowiąca przedmiot wniosku o interpretację podatkową została zapłacona w całości, w związku z czym postępowanie w przedmiotowej sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "ppsa"), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, co do swej treści, a w sprawie nie zachodzą wskazane przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należy uznać za skuteczne.
Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.