Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku I.O. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a daje mimo to możliwość wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ramach tego postępowania Sąd nie jest jednak władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. oceny czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem), a tylko ocenia, czy wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia szkody lub spowoduje skutki, których znamiona opisano wyżej.
Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku tym należy, co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że odłączenie pieca węglowego i zamurowanie wejścia do przewodu kominowego stanowić będzie nadmierne dla niej obciążenie, bowiem zmuszona zostanie do korzystania jedynie z pieca gazowego, co wiąże się z dodatkowym obciążenie finansowym z uwagi na wysokie koszty korzystania z tego paliwa. Skarżąca podała, że jest osoba starszą i utrzymuje się z niewielkiej emerytury w związku z tym nie stać jej na ogrzewanie mieszkania jedynie przy użyciu pieca gazowego.
Jakkolwiek zatem wniosek skarżącej zawiera uzasadnienie, to stwierdzić należy, że powołane w nim okoliczności nie wypełniają przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a tj. zachodzącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku gdy wykonanie zaskarżonej decyzji nie zostanie wstrzymane. Nie sposób bowiem uznać, by konieczność ogrzewania mieszkania paliwem gazowym spowodowała znaczną szkodę tak w znaczeniu materialnym jak i niematerialnym. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Podkreślić również należy, że przewidziana w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a przesłanka uzasadniająca wstrzymanie wykonania decyzji nie odnosi się wyłącznie do strony występującej z takim wnioskiem, lecz należy ją oceniać w szerszym zakresie, tak z punktu widzenia podmiotowego, jak i przedmiotowego sprawy. W tej sytuacji nie może ujść uwagi, że bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzkiego jest wartością szczególną i tym samym trudno w ogóle oceniać kwestię konieczności odłączenia pieca węglowego od przewodu kominowego dymowego w kategorii znacznej szkody, wręcz przeciwnie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do nieodwracalnych w swoich skutkach następstw.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a postanowiono, jak w sentencji.