Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. (uzupełnionym pismem z [...] listopada 2020 r.) K.W. (reprezentowany przez brata Ł. K.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Pismem z [...] października 2020 r. organ poinformował Sąd o przebiegu postępowania administracyjnego w ww. sprawie oraz przekazał stosowne akta administracyjne sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powyższego wynika, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Ponadto stosownie do treści art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Znajdująca się w aktach administracyjnych, dołączonych do sprawy, zaskarżona decyzja zaopatrzona jest w urzędową pieczątkę klauzuli ostateczności wobec nie zaskarżenia w trybie i terminie ustawowo zakreślonym. Zaskarżona decyzja jest zatem ostateczna (z dniem [...] stycznia 2019 r.) i podlega wykonaniu. Tym samym uznać należy, że w sprawie nie został wyczerpany tryb wniesienia skargi.
W związku z powyższym stwierdzić należy, iż wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi na ostateczną decyzję organu I instancji nastąpiło bez skutecznego wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia w niniejszej sprawie, a więc z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., co stanowi o jej niedopuszczalności.
Ponadto stwierdzić należy, że K. W. nie był stroną postępowania administracyjnego, wobec tego skarga wniesiona została przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.