Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 sierpnia 2013 r. D. P. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...]wydaną w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, iż przesłanką uzasadniającą takie rozstrzygnięcie jest to, iż dane których udostępnienia domaga się skarżący nie stanowią informacji publicznej w myśl art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) gdyż obejmują one imiona i nazwiska osób fizycznych. W tej sytuacji organ uznał, iż żądane informacje jako dane osobowe podlegają ochronie na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (j.t. Dz.U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), co ma bezpośredni wpływ na brak możliwości ich udostępnienia przez Wojewodę [...]. Za błędne organ uznał stanowisko skarżącego, iż odmawiając udostępnienia danych osobowych świadków postępowania dyscyplinarnego naruszył art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie tej podlega między innymi to, czy skarga nie zawiera braków, przy czym w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w § 1 pkt 1-5 tegoż artykułu wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie zaś do art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest wydana na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej ujawnienia danych osobowych świadków przesłuchanych w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym w sprawie Z. K. sygnatura akt [...]oraz J. W. sygnatura akt [...].
Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2).
Wykładnia systemowa przepisu art. 16 ust. 2 u.d.i.p. nakazującego stosowanie przepisów k.p.a. do decyzji wskazanych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, iż pod pojęciem "stosowania przepisów k.p.a. do decyzji" nie należy rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 k.p.a.), ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów pozostających w związku z wydaniem decyzji (zwrot "do decyzji" oznacza "do wydania decyzji"). Są to w szczególności przepisy regulujące procedurę, która kończy się wydaniem decyzji, oraz przepisy, które normują dalsze postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji. Oznacza to, iż od decyzji wskazanych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (podobnie jak od decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej wydanej w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz od decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej wydanej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.) przysługują wnioskodawcy przewidziane na gruncie k.p.a. środki prawne.
Wszystkie ww. decyzje zostają podjęte przez właściwe podmioty w pierwszej instancji. Tym samym w toku instancji wnioskodawca (będący stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a.) będzie mógł wnieść od nich odwołanie zgodnie z postanowieniem art. 127 § 1 k.p.a. W sytuacji, gdy podmiotem zobowiązanym będzie organ administracji publicznej określony w art. 127 § 3 k.p.a. (tj. minister w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. lub samorządowe kolegium odwoławcze) lub podmiot niebędący organem władzy publicznej, działający samodzielnie lub umiejscowiony na najwyższym szczeblu w danej strukturze organizacyjnej (art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 w zw. z art. 17 ust. 2 u.d.i.p.), wnioskodawcy nie będzie przysługiwać odwołanie, a jedynie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. Sergiusz Szuster "Komentarz do art.16 ustawy o dostępie do informacji publicznej" opubl. LEX).
Skoro warunkiem dopuszczalności złożenia skargi do tutejszego Sądu jest zatem wykorzystanie przez skarżącego środka w postaci odwołania, a ten środek zaskarżenia nie został złożony – skarga podlega odrzuceniu.
Na powyższe stanowisko Sądu nie ma wpływu błędne pouczenie skarżącego zawarte w zaskarżonej decyzji co do możliwości wniesienia odwołania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewody [...]. Błędna informacja co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych dla niej konsekwencji, ale też nie może też dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania, a tak by niewątpliwie było, gdyby wbrew obowiązującym przepisom skarga na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. została przez Sąd rozpoznana. Okoliczność ta (błędnego pouczenia) daje w szczególności podstawę do domagania się przez stronę przywrócenia terminu do złożenia odwołania na zasadach przewidzianych w art. 58-59 k.p.a.
W konsekwencji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.