Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 sierpnia 2017 r. T. S. (dalej: "skarżący") działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia. Uzasadniając skarżący wskazał na wielowątkowy stan sprawy oraz splot wielu możliwych form oddziaływania ich wzajemnych relacji związanych z naruszeniem środowiska na skutek realizacji planowanej inwestycji w jego różnych przejawach i przede wszystkim możliwość wystąpienia negatywnego oddziaływania. Zwrócił uwagę na możliwość powstania wielkiej szkody dla jednostek ludzkich, stosunków wodnych, zdrowia człowieka i nieodwracalność skutków w razie realizacji przedsięwzięcia. Podjęcie wielomilionowej inwestycji będzie stanowić, zdaniem skarżącego, również o nieodwracalności skutków wydanej decyzji. Konkludując skarżący wskazał, iż wniosek wstrzymania wykonania decyzji jest uzasadniony bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub tu jednocześnie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszym postępowaniu przedmiotem wniosku jest decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Hodowla tuczników w ilości 960 szt. (jeden cykl hodowlany) w projektowanym budynku tuczarni w miejscowości E., gmina S., realizowanego na działce nr ew. [...], obręb S.". Decyzja ta niewątpliwie wywołuje określone konsekwencje prawne, niemniej jednak trudno w tym przypadku mówić o następstwach mogących wywołać skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W szczególności ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla określonego przedsięwzięcia nie oznacza automatycznie zgody na podjęcie jakichkolwiek robót budowlanych związanych z jego realizacją. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z dokumentów wymaganych przez ustawodawcę do ubiegania się o uzyskanie pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Dopiero kolejne etapy tego procesu inwestycyjnego mogą prowadzić do uzyskania rozstrzygnięć, których wykonanie będzie mogło się wiązać z uzyskaniem przez strony postępowania konkretnych uprawnień lub nałożeniem na nie obowiązków. Wówczas jednak stronom przysługiwać będą odrębne środki zaskarżenia.
Podkreślić również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowany jest pogląd, że ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia ze względu na jego przedmiot nie podlega wykonaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2904/12). Decyzja taka nie upoważnia do rozpoczęcia robót budowlanych, ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze, jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego.
W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia komukolwiek znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Decyzja ta nie nadaje się również do ewentualnego wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego, bowiem nie nakłada obowiązków podlegających wykonaniu, a więc nie posiadając przymiotu wykonalności – węzła praw i obowiązków – nie może podlegać wstrzymaniu jej wykonanie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.