Uzasadnienie
Pismem z 25 września 2020 r. M. K. (dalej: "skarżąca"), działaniem radcy prawnego P. W., wniosła skargę decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Do skargi dołączono kserokopię pełnomocnictwa, której zgodność z oryginałem nie została potwierdzona.
Pismem z 8 stycznia 2021 r. stanowiącym wykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z tego samego dnia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd"), wezwał radcę prawnego P. W. jako pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis powyższego wezwania doręczono pełnomocnikowi w trybie doręczenia zastępczego ze skutkiem na dzień 28 stycznia 2021 r.
Dotychczas ww. brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.: dalej: "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w tym winno zostać do niej dołączone pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Z treści art. 46 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, iż do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Brak dokumentu pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu przy skardze stanowi zatem brak formalny, który nie pozwala na nadanie prawidłowego biegu sprawie.
Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnikowi skarżącej doręczono wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 28 stycznia 2021r. (karta 25 akt sądowych). Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie była dwukrotnie awizowana w dniach: 14 oraz 22 stycznia 2021 r., po czym w dniu 29 stycznia 2021 r. zwrócona jako nie podjęta w terminie. Z uwagi na to, iż pełnomocnik skarżącej nie odebrał przesyłki, należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 28 stycznia 2021 r.
W realiach niniejszej sprawy radca prawny nie złożył pełnomocnictwa ani jego wierzytelnego odpisu do akt sądowych zarówno ze skargą, jak i nie uzupełnił braków formalnych skargi mimo prawidłowo doręczonego wezwania.
Dlatego też skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Orzeczenie w punkcie 2 postanowienia Sąd oparł o treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.