Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta R. z [...] października 2008 roku przyznającą S.W., dalej skarżącemu, zasiłek okresowy z powodu bezrobocia w wysokości [...] zł. Miesięcznie na okres od [...] września do [...] października 2008 roku.
Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Organ wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż skarżący spełnia niezbędne warunki do objęcia go pomocą w postaci zasiłku okresowego. Podniesiono także, iż zasiłki okresowe są finansowane w 2008 roku z dotacji celowej budżetu państwa w wysokości minimalnej kwoty określonej w art. 38 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Przekazywane przez Wojewodę środki na zasiłki okresowe są jedynym źródłem finansowania tej formy pomocy w roku bieżącym.
Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie twierdząc, że została ona wydana z naruszeniem art. 67 Konstytucji RP.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję stwierdziło, iż trafnym było rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji podniósł w szczególności, że wnioskodawca mieszka z żoną, lecz prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Zarejestrowany jest w PUP jako bezrobotny bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od 1997 roku pozostaje bez pracy. Źródłem dochodu w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku była pomoc w postaci ½ dodatku mieszkaniowego w kwocie [...] złotych. Dochód skarżącego był więc niższy od ustalonego ustawą kryterium dochodowego, które zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej dla osoby samotnie gospodarującej wynosi [...] złotych. Sytuacja skarżącego, w szczególności występujące bezrobocie wypełniają dyspozycję art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 cyt. wyżej ustawy zasiłek okresowy w przypadku osoby samotnie gospodarującej ustala się maksymalnie do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby.
Wysokość zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50% podanej wyżej różnicy. W przypadku skarżącego miesięczna wysokość zasiłku okresowego wynosi [...] złotych ([...] złotych – [...] złotych = [...] złotych x 50 % = [...] złotych). Zasiłki okresowe w 2008 roku są finansowane z dotacji celowej budżetu państwa w wysokości minimalnej kwoty określonej w art. 38 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, nadto środki przekazane przez Wojewodę na zasiłki okresowe są jedynym źródłem ich finansowania wobec nie podjęcia przez Radę Gminy Miasta R. uchwały podwyższającej minimalne kwoty zasiłku okresowego na 2008 rok.
Odnosząc się zaś do zawartego zarzutu naruszenia art. 67 Konstytucji RP w ocenie organu jest on bezzasadny. Powołany przepis stanowi, że obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy tylko ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego jak również pozostającego bez pracy nie z władnej woli i nie mającego innych środków utrzymania wskazując, że zakres i formy zabezpieczenia społecznego określają ustawy. Jedną z takich ustaw jest ustawa o pomocy społecznej w oparciu o która został udzielony skarżącemu zasiłek okresowy.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący, który wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę podnosząc, że zaskarżona decyzja nie rekompensuje mu krzywdy powstałej w wyniku nie przyznania mu odpowiedniej pomocy, co jest niezgodne z art. 67 Konstytucji RP. Wniósł również, aby Sąd w trybie art. 191 Konstytucji RP zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem, czy przyznana mu pomoc stanowi zabezpieczenie społeczne; nadto na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 roku wniósł także o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych celem weryfikacji potrzeb skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga Stanisława Wydry nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.
Bezspornym jest, że skarżący przebywa na długotrwałym bezrobociu i jak wynika z wywiadu środowiskowego od szeregu lat systematycznie leczy się na różne schorzenia.
Tak więc zdaniem Sądu, organy zasadnie oceniły, że skarżący spełnia kryteria określone w art. 38 ust.1 pkt. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 roku (t. j. Dz. U. z 2008 r., Nr 115, poz. 728) który stanowi, iż zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego:
- - osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;
- - rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny i przyznały mu zasiłek okresowy w wymiarze określonym w zaskarżonych decyzjach.
Kwota zasiłku okresowego została ustalona w oparciu o przywołane w decyzji przepisy.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje m. in. osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zwanej dalej kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej. Dochód skarżącego na dzień złożenia wniosku wyniósł [...] zł. Dochód ten stanowi ½ dodatku mieszkaniowego – okoliczność bezsporna.
Zgodnie z art. 38 ust. 2 cytowanej ustawy zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być niższa niż 50 % wskazanej wyżej różnicy. Wyliczenie matematyczne wysokości zasiłku zawarte w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji jest prawidłowe i zgodne z dyspozycją cytowanego wyżej przepisu.
Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 67 Konstytucji RP wskazać trzeba, że jest on bezzasadny. Powołany przepis stanowi, że obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego. Zakres i formy zabezpieczenia społecznego określa ustawa. Obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Podkreślić należy, że podniesiony zarzut naruszenia art. 67 Konstytucji RP nie został przez skarżącego w żaden sposób sprecyzowany, ani poparty jakimikolwiek argumentami.
Sąd nie znalazł również powodów do skorzystania z instytucji określonej w art. 193 Konstytucji RP i przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Sąd przedstawia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne tylko i wyłącznie wówczas, gdy dochodzi do przekonania o niekonstytucyjności danego przepisu. Podkreślić przy tym należy, że wniosek strony postępowania sądowego o zwrócenie się przez sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego nie jest dla niego wiążący. Decyzja o przedstawieniu pytania prawnego, należy bowiem do wyłącznej właściwości sądu, który nie jest związany w tym zakresie wnioskami stron postępowania. Wyrażone we wniosku strony wątpliwości co do zgodności przepisu z Konstytucją nie mogą być uznane za wątpliwości sądu.
Jednocześnie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalono wniosek w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii ekspertów.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
- - ---------------------- 4