Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r. (data nadania) M. M. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby w Policji.
W dniu 7 listopada 2017 r. (data wpływu do Sądu) organ przekazał pismo skarżącego z dnia 12 października 2017 r., w którym wystąpił on o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł m.in., iż w okresie kiedy nastąpiło doręczenie decyzji organu II instancji skarżący przebywał w szpitalu [...] w R. na obserwacji. Doręczenie nastąpiło, gdy skarżący był pod wpływem silnych leków, jak również znajdował się w stanie, który uzasadniał, że jego zdolność rozpoznawania sytuacji była mocna ograniczona. Nadto skarżący wskazał, iż był w przeświadczeniu, że orzeczenie odebrał w dniu 1 sierpnia 2017 r., a zatem termin wniesienia skargi obliczył w sposób prawidłowy. Uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, było bowiem wynikiem przyjmowania przez niego silnych leków ograniczających jego zdolność postrzegania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie, gdyż odpowiedź na skargę, z której wynika, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi, zostało mu doręczone w dniu 9 października 2017 r. Od tej daty rozpoczął się zatem bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym.
Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 p.p.s.a. Są nimi:
- - wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu;
- - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu;
- - powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego;
- - równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4).
W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, iż skarżący przedstawił okoliczności, które uprawdopodobniłyby brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a zatem zasadnym jest orzeczenie o jego przywróceniu. Z akt sprawy wynika, iż odbiór zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] skarżący pokwitował w dniu 28 lipca 2017 r. W dacie tej skarżący przebywał na leczeniu na Oddziale [...] Ogólnym w [...] w R.. Pierwszy pobyt skarżącego na ww. oddziale obejmował okres od 13 lipca 2017 r. do 3 sierpnia 2017 r.
Sąd zauważy także, iż w trakcie 30 dniowego biegu terminu na wniesienia skargi skarżący dwukrotnie był hospitalizowanym na Oddziale [...] (drugi pobyt obejmował okres 10-18 sierpnia 2017 r.), co potwierdza zaświadczenie nr [...] z dnia 13 października 2017 r. (k. 22 kat sądowych).
Okoliczności te, w ocenie Sądu, świadczą o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Fakt leczenia psychiatrycznego i przyjmowania powiązanych z tym leków świadczy o tym, że strona mimo największego wysiłku nie była w stanie dokonać czynności w terminie. Przedstawione okoliczności wskazują zatem, że wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie.
W konsekwencji, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.