Uzasadnienie
Pismem z [...] sierpnia 2015 r. (data złożenia w organie) I. M. (zwany dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek podał, że jakkolwiek zaskarżona decyzja nie stanowi nakazu opuszczenia terytorium RP, to skutkiem jej wydania jest zobowiązanie skarżącego do opuszczenia terytorium RP. Niewykonanie tego zobowiązania będzie skutkować wdrożeniem wobec skarżącego postepowania deportacyjnego. W konsekwencji wydanie decyzji zobowiązującej skarżącego do powrotu mogłoby nastąpić przed kontrolą zaskarżonej decyzji przez sąd. Ponadto wydalenie z terytorium RP uniemożliwi mu dochodzenie swoich praw. Uważa, że skutki prawne, z jakimi wiązałoby się niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, doprowadziłoby do uszczerbku jego interesu albo zagrożenia wyrządzeniem znacznej szkody, o jakiej mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
W ocenie Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy w tym zakresie wyjaśnić, że ani zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2015 r., ani poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. nie orzeka o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie stanowi podstawy do wydalenia skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawę taką stanowi dopiero, wydana w odrębnym postępowaniu, decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 329 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 ze zm.). Jednakże i ta decyzja nie podlega wykonaniu, jeżeli cudzoziemiec zaskarży ją do sądu administracyjnego i zwróci się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 331 ustawy o cudzoziemcach, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie wniosku o wstrzymanie.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.