Uzasadnienie
Pismem z 19 września 2018 r. M. S. (dalej: skarżący) wniósł skargę na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ) z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] o odmowie uzupełnienia postanowienia tego organu z [...] lipca 2018 r. nr [...] stwierdzającego, że Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie skutkowałoby nieważnością postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).
Zakres przedmiotowy kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 pkt. 1-9 p.p.s.a. W pkt 2 tego przepisu wymieniono postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, które mogą zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. Wskazano, że skarga do sądu przysługuje na postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) stanowi, że strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Przepis ten z mocy art. 126 k.p.a. stosuje się do postanowień. Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji (postanowienia) lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym – zażaleniowym.
Zatem postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Jego wydanie ma tylko ten skutek, że termin dla strony do wniesienia odwołania (zażalenia), powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia danego rozstrzygnięcia (art. 111 § 2 w związku z art. 126 k.p.a.).
Postanowienie wydane w trybie art. 111 § 1 k.p.a. nie jest zaskarżalne. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że katalog postanowień, na które może być wniesione zażalenie, jest zamknięty i organ orzekający w sprawie nie może go rozszerzać. W art. 142 k.p.a. ustawodawca przewidział, że postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia powoduje, że orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zatem uznać, że na postanowienie z 9 sierpnia 2018 r. o odmowie uzupełnienia postanowienia skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, co stanowi przesłankę do odrzucenia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Należy dodatkowo zauważyć, że żądanie uzupełnienia dotyczyło postanowienia Prezesa ARiMR wydanego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wskutek złożenia przez skarżącego ponaglenia. Na to postanowienie zaś nie przysługuje zażalenie, ani nie kończy ono postępowania w sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.