Uzasadnienie
Pismem z [...] października 2020 r. W. S. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta P. z dnia 20 sierpnia 2019 r. znak XIII/86/2019 w sprawie przystąpienia do sporządzenia częściowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "uchwała").
Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie prawa materialnego:
- - art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez podjęcie uchwały sprzecznej z prawem oraz elementarnymi standardami właściwymi dla demokratycznego państwa prawnego, w ten sposób, że nie zachowano odpowiednich procedur i stosownego czasu umożliwiającego radnym należyte przygotowanie się do sesji, na dokonanie przemyśleń i rozważania argumentów przemawiających za konkretnym rozstrzygnięciem lub przeciwko przedstawionemu projektowi uchwały,
- - art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2020 poz. 713 dalej "u.s.g.") w zw. z art. 22 ust. 1 u.s.g. w zw. z § 9 ust. 1 Regulaminu Rady Miasta P. stanowiącego załącznik nr [...] do Statutu Gminy Miasta P. z [...] lutego 2011 r nr VI/64/2011 (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2011 r Nr 29 poz. 943 dalej "Regulamin") poprzez ich niezastosowanie polegające na zwołaniu sesji nadzwyczajnej Rady Miasta P. [...] sierpnia 2020 r. z pominięciem wymogów proceduralnych zawartych w § 9 ust. 1 Regulaminu w zakresie terminu i sposobu powiadomienia radnych,
- - art. 24 ust. 1 u.s.g. poprzez jego niezastosowanie przejawiające się w uniemożliwieniu w związku z naruszeniem procedur dotyczących zwołania sesji nadzwyczajnej, wykonywania mandatu radnego i wynikających z tego ustawowo określonych praw i obowiązków, w tym prawa do czynnego udziału w sesji Rady Miasta P., brania udziału w dyskusji i głosowaniu nad projektem uchwały składaniem interpelacji i zapytań,
- - art. 25 ust.4 u.s.g w zw. z § 2 ust. 1 oraz § 3 Uchwały Nr II/4/2018 Rady Miasta P. z 29 listopada 2018 r. w sprawie ustalenia wysokości oraz zasad wypłacania diet radnych poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na pozbawieniu radnego przysługującej mu części diety w związku z naruszeniem procedur dotyczących zwołania sesji nadzwyczajnej,
- - art. 11b u.s.g poprzez jego niezastosowanie i tym samym uczynienie iluzorycznym gwarancji obywatelowi możliwości wzięcia udziału w sesji nadzwyczajnej,
- - art. 14 ust. 5 w zw. z art. 28 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2020 r., poz. 293) polegające na ich niezastosowaniu a tym samym pominięciu w procesie podejmowania uchwały obligatoryjnego wymogu normatywnego wykonania analiz dotyczących zasadności przystąpienia do sporządzania planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowania materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz ustalenia niezbędnego zakresu prac planistycznych, co z kolei przesądza o nieważności tego aktu.
Zaskarżona uchwała narusza zdaniem skarżącego jego interes prawny bowiem naruszenie wskazanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego spowodowało nie tylko niezapewnienie wszystkim radnym możliwości merytorycznego przygotowania się do zajęcia stanowiska w sprawie ale również nie chroniło mniejszości radnych, którzy powiadomieni o treści projektu, którego nie akceptują, mogą podjąć starania o pozyskanie poparcia dodatkowej liczby radnych. Także niedochowanie określonych wymogów obowiązujących przy zwoływaniu sesji rady spowodowało ujemne skutki finansowe dla radnego, który nie mógł z przyczyn niezawinionych przez siebie wziąć udziału w sesji, gdyż nie został o niej zawiadomiony w sposób prawidłowy.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. (dalej "organ") wniosła o oddalenie skargi. Wskazała na brak legitymacji procesowej skarżącego. Podniosła, że uchwała o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie tworzy obowiązków dla mieszkańców, nie wpływa bezpośrednio na ich sytuację prawną. W żadnej mierze nie przesądza o aktualnej sytuacji prawnej skarżącego, który nie wykazał jakoby był właścicielem nieruchomości w obszarze objętym uchwałą intencyjną. Zaskarżona uchwała nie dotyczyła wypłacania diet radnym a skarżący błędnie utożsamia interes prawny w zaskarżeniu uchwały z własnym interesem finansowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zw. dalej p.p.s.a) sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
Takim przepisem szczególnym w świetle brzmienia art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2020 poz. 713 dalej "u.s.g.") zwanej dalej: u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Z normatywnego brzmienia ww. przepisu wynika, że o dopuszczalności skargi wywiedzionej w tym trybie do sądu administracyjnego decydują łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze - charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, po drugie - interes prawny lub uprawnienie skarżącego muszą zostać naruszone treścią uchwały podjętej przez organ.
W przedmiotowej sprawie niesporne jest, że pierwsza z powyższych przesłanek została spełniona, gdyż przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miasta P. z dnia 20 sierpnia 2019 r. znak XIII/86/2019 w sprawie przystąpienia do sporządzenia częściowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej.
Po drugie skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Oznacza to, iż skarżący musi wykazać, że w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację.
Skarżący powinien wskazać naruszenie przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego ale prawa materialnego administracyjnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem.
Skarga bowiem wniesiona na podstawie ust. 101 ust. 1 u.s.g.. nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie daje uprawnienia do jej wniesienia. Składający skargę musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi, przy tym nie mogą to być przepisy dotyczące zadań gminy (por: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 1 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1209/13, 22 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 2236/12, 12 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1761/12, 10 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2349/14).
Mając powyższe na względzie należy wskazać, że skarżący w swojej skardze powinien był wykazać, iż zaskarżoną uchwałą został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie.
Skarżący swój interes prawny wywodzi z faktu, że w wyniku niestawiennictwa na sesji została mu pomniejszona dieta radnego.
W przekonaniu Sądu brak jest podstaw do twierdzenia, że interes prawny skarżącego został naruszony regulacjami zaskarżonej uchwały.
Abstrahując od treści skargi podnieść należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy Sąd w pełni podziela przyjmuje się, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego (zmiany planu miejscowego) nie kształtuje sytuacji prawnej osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się na terenie, którego dotyczy. Uchwała taka rozpoczyna prace planistyczne przy tworzeniu (zmianie) planu miejscowego, określając terytorialne granice zamierzonych działań planistycznych. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego (zmiany planu miejscowego) nie narusza aktualnie istniejącego interesu prawnego lub uprawnień skarżącego. Nie reguluje ona bowiem nie tylko wprost, ale nawet pośrednio indywidualnych uprawnień lub obowiązków skarżącego oraz jego sytuacji materialnoprawnej (por. postanowienia NSA: z 22 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 1359/17; z 15 lipca 2016 r., sygn. II OSK 1560/16; z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. II OSK 720/16; z 5 kwietnia 2016 r., sygn. II OSK 1888/14). Przedmiotowa uchwała jest uchwałą o charakterze aktu kierownictwa wewnętrznego i jako taka nie wiąże w stosunkach zewnętrznych.
Zatem uwzględniając treść i charakter zaskarżonej uchwały zdaniem Sądu brak jest podstaw do twierdzenia, że narusza ona interes prawny skarżącego albowiem z wywiedzionych wyżej powodów nie mogła tego zrobić.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 w związku z art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie tego przepisu orzekł jak w pkt 2 postanowienia.