Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał T.R. – zlikwidować otwór okienny o wymiarach 0,9 x 1,40 m znajdujący się we wschodniej elewacji budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce w P. nr [...], poprzez wypełnienie go materiałem z jakiego został wykonany budynek lub pustakiem szklanym;
- - wykonać projekt zamienny budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na w/w działce w zakresie projektu zagospodarowania działki.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że T. R. wybudowała budynek mieszkalny na przełomie lat 80- tych i 90 – tych w oparciu o pozwolenie na budowę. Inwestor zrealizował przedmiotową inwestycję odstępując od prawidłowej lokalizacji obiektu poprzez posadowienie go w odległości 1.35 m od granicy z sąsiednią nieruchomością. Prawidłowa lokalizacja budynku winna znajdować się 4 m od sąsiedniej działki. Odstępując od prawidłowej lokalizacji inwestor w istotny sposób odstąpił od zatwierdzonego pozwolenia na budowę. Zmieniając usytuowanie budynku doprowadził do naruszenia przepisów dotyczących warunków technicznych obowiązujących w budownictwie.
Odwołanie od tej decyzji złożyła T.R.. W odwołaniu wskazała, że nie mogła wiedzieć budując dom o tym, że może naruszać normy określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich wykonanie. Poza tym wskazywała, że ówczesny sąsiad nie zgłaszał zastrzeżeń co do realizowanej inwestycji. Na koniec wskazała, że ze względu na sytuację materialną nie jest w stanie sfinansować obowiązków nałożonych przez organ nadzoru budowlanego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. NR [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tej części ustanowił nowy termin do 31 lipca 2010 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z ustaleniami organu I instancji T.R. wybudowała budynek mieszkalny w oparciu o pozwolenie na budowę. Inwestor zrealizował przedmiotową inwestycję odstępując od prawidłowej lokalizacji obiektu poprzez posadowienie go w odległości 1.35 m od granicy z sąsiednią nieruchomością. Prawidłowa lokalizacja budynku winna znajdować się 4 m od sąsiedniej działki. Odstępując od prawidłowej lokalizacji inwestor w istotny sposób odstąpił od zatwierdzonego pozwolenia na budowę.
Wobec powyższego, zasadnym było nałożenie decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ze zm.) obowiązku zlikwidowania otworu okiennego o wymiarach 0,9 x 1,40 m znajdującego się we wschodniej elewacji budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce w P. nr [...], poprzez wypełnienie go materiałem z jakiego został wykonany budynek lub pustakiem szklanym oraz wykonanie projektu zamiennego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na w/w działce w zakresie projektu zagospodarowania działki.
Odnosząc się do argumentów wskazanych w odwołaniu, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami zgoda właściciela sąsiedniej działki nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości realizacji inwestycji, natomiast sytuacja finansowa T.R. pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tą decyzję złożyła T. R.. W skardze zarzuciła rozstrzygnięciu organu odwoławczego nieuwzględnienie faktu, że w momencie budowy właściciel sąsiedniej działki nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do usytuowania budynku, jak i umieszczenia otworów okiennych. Dodatkowo skarżąca podniosła, że roszczenia obecnych właścicieli sąsiedniej działki są przedawnione ze względu na upływ czasu.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1 § 2 ww. ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 w/w/ ustawy przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji:
- 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca w sposób samowolny dopuściła się odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. W związku z tym, działania organu nadzoru budowlanego podjęte w kierunku doprowadzenia odstępstw od projektu do stanu zgodnego z prawem są jak najbardziej uzasadnione i znajdują swoje odzwierciedlenie w przepisach prawa. W ocenie Sądu niezachowanie wymaganej przez przepisy prawa odległości od granicy z działką sąsiednią jest istotnym odstępstwem od projektu budowlanego.
Wykonanie okna w ścianie od strony sąsiedniej działki spowodowało to, że budynek w tej części przestał być obiektem bez otworów okiennych. Zastosowanie zatem znalazło Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), który określa odległości usytuowania budynku na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Należy podkreślić, że w dacie budowy przedmiotowego budynku jego usytuowanie nie spełniało wymogów określonych w obowiązujących wówczas przepisach Rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. W tej sytuacji, nie można uznać za zasadny zarzut stawiany przez skarżącą, że budynek nie spełnia warunków technicznych w związku ze zmianą stanu prawnego.
Organ nadzoru budowlanego zobowiązany był z uwagi na warunek wynikający z § 12 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia wdrożyć postępowanie w oparciu o art. 50, 51 Prawa budowlanego. Działając na podstawie powyższych przepisów wydał decyzję zobowiązującą skarżącą do wykonania określonych robót i dostarczenia projektu zamiennego. Podkreślić należy, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż obowiązki nałożone przez organ nadzoru budowlanego mają charakter koniecznego minimum a uwzględnienie skargi mogło by pogorszyć sytuację skarżącej.
Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego to inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art.
51. Wobec tego to skarżąca zobowiązana jest wykonać na własny koszt zamurowanie otworu okiennego i sporządzenie projektu zamiennego. Przy czym koszt tych czynności nie jest wielki i zważywszy na długość toczącego się postępowania należy uznać, że zgromadzenie tych środków w takim czasie nie przekraczało możliwości skarżącej.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.