Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał za nieuzasadnione zażalenie L. B. na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie sprawy dotyczącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie o przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej jako Kpa uznając, iż organ I instancji nie pozostawał w zwłoce.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. B. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy na podstawie złożonego wniosku i dokumentów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że sprawa została rozstrzygnięta, zatem nie można mówić o jej niezałatwieniu w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W przedmiotowej sprawie L. B. zaskarżyła postanowienie organu II instancji wydane trybie art. 37 § 1 Kpa. Należy podkreślić, iż wniesienie zażalenia w tym trybie jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być w takiej sytuacji traktowane jak odrębne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w tym zakresie ma charakter incydentalny i powinno mieć formę postanowienia, aczkolwiek jego treść odnosi się wyłącznie do kwestii zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2001 r., Sygn. akt. IV SA 572/99, ONSA 2002/2/16).
Zaskarżone postanowienie nie może również zostać uznane za postanowienie kończące postępowanie w sprawie lub rozstrzygające sprawę co do istoty z uwagi na to, iż jego wydanie warunkuje jedynie wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2006 r., Sygn. akt. II GSK 137/06, Lex nr 276679). Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o jego niezaskarżalności i możliwości wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynności organu I instancji.
Mając na uwadze powyższe na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. zgodnie, z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne, orzeczono jak w sentencji. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.