Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z dnia [...] lipca 2013 r. (data nadania w placówce pocztowej) wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. M. – wspólnika spółki cywilnej [...] (dalej: "skarżący) jest postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: "Dyrektor ARiMR", "organ odwoławczy") nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...] z siedzibą w W. (dalej: "Kierownik ARiMR", "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2008.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2008. W uzasadnieniu tego postanowienia organ
I instancji wskazał m.in., że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. anulował numer identyfikacyjny [...] o nadaniu którego zaświadczono dokumentem nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz odmówił wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego dla [...] spółka cywilna z siedzibą w B.. Dalej Kierownik ARiMR wyjaśnił, że obecnie postępowanie w sprawie nadania numeru identyfikacyjnego toczy się przed Dyrektorem ARiMR.
Wskazał, że ze względu na fakt, iż rozpatrzenie sprawy o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2008 r. zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia związanego z wyjaśnieniem prawidłowości nadania numeru identyfikacyjnego dla spółki cywilnej [...], zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie o przyznanie pomocy na zalesienie.
Rozpoznając zażalenie skarżącego od wskazanego postanowienia Kierownika ARiMR, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Dyrektor ARiMR działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania oraz brzmienie art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wyjaśnił, iż przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego uzależnione jest od nadania rolnikowi numeru identyfikacyjnego. Uznał zatem, iż nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego zagadnienia jest fakt, że Kierownik ARiMR w dniu [...] marca 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą anulował numer identyfikacyjny [...] nadany spółce [...] zaświadczeniem z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz odmówił wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego dla [...] spółka cywilna z siedzibą w B..
Nadto wskazał, iż od tej decyzji w dniu [...] kwietnia 2013 r. strona wniosła odwołanie, a sprawa dotycząca zagadnienia wstępnego tj. nadania numeru identyfikacyjnego jest obecnie rozstrzygana przed Dyrektorem ARiMR.
Organ odwoławczy uznał zatem, że istnieją przesłanki wskazane w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniające zawieszenie postępowania dotyczącego wniosku spółki [...] s.c. o przyznanie płatności do gruntów rolnych (w ramach wsparcia bezpośredniego) na rok 2008.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie przepisów o zawieszeniu postępowania, polegające na wydaniu skarżonych postanowień mimo, że ten sam organ wydał w dniu [...] czerwca 2013 r. decyzję ostateczną nr [...], która zakończyła postępowanie stanowiące domniemane zagadnienie wstępne. Wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień.
W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący podtrzymał swoje żądania i argumentację zawartą w skardze. W ocenie skarżącego, według stanu prawnego z dnia [...] czerwca 2013 r. tj. z dnia wydania skarżonych postanowień spółce nadano numer identyfikacyjny producenta rolnego. Doszło więc do wydania skarżonych postanowień przy braku istnienia zagadnienia prejudacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nadto podniósł, iż wydana decyzja nr [...] choć jest ostateczna, to nie rozstrzyga kwestii wpisu do ewidencji producentów spółki [...]. Postępowanie w zakresie anulowania numeru nie zostało zakończone, bowiem organ II instancji uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dyrektor ARiMR zauważył, iż zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zostało w dalszym ciągu rozstrzygnięte i obecnie będzie przedmiotem oceny innego organu (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 97 § 1 k.p.a., który wyznacza podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Brzmienie powyższego przepisu: "organ administracji publicznej zawiesza postępowanie" wyraźnie wskazuje, że w przypadku wystąpienia jednej z wyliczonych w tym przepisie podstaw organ obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie.
Z urzędu także w trakcie postępowania ma obowiązek badać, czy nie powstało zdarzenie lub sytuacja, która wymaga zawieszenia postępowania.
Na podstawie pkt 4 powyżej cyt. przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
W przypadku zatem, gdy w postępowaniu administracyjnym powstaje zagadnienie wstępne, organ obowiązany jest zawiesić postępowanie. Przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Organ administracji publicznej obowiązany jest ponadto ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a zagadnieniem wstępnym.
Z powyższego wynika, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia trzech przesłanek:
- – postępowanie administracyjne jest w toku,
- – rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd,
- – zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte.
Przechodząc na grunt sprawy niniejszej należy przyznać rację Dyrektorowi [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, iż rozstrzygnięcie kwestii numeru identyfikacyjnego dla spółki cywilnej [...] w sprawie o przyznanie płatności do gruntów rolnych (w ramach wsparcia bezpośredniego) na rok 2008 stanowi zagadnienie wstępne obligujące organ do zawieszenia postępowania administracyjnego.
Należy podkreślić, że z uregulowań ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.) tj. z art. 7 ust. 1 wynika, że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:
- 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;
- 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;
2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;
- 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (podkreślenie Sądu).
Rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str.
16) jest osoba fizyczna lub prawna lub grupa osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz która prowadzi działalność rolniczą.
Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz.
86) producent rolny oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą a) posiadaczem gospodarstwa rolnego lub b) rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009 lub c) posiadaczem zwierzęcia. Z kolei art. 12 ust. 3 ustawy o ewidencji producentów rolnych stanowi, iż wnioskodawcy podlegającemu wpisowi do ewidencji producentów na podstawie kilku tytułów nadaje się jeden numer identyfikacyjny, zaś zgodnie z art. 12 ust. 5 tej ustawy w przypadku producentów rolnych działających w formie spółki cywilnej nadaje się jeden numer ewidencyjny, to jest numer identyfikacyjny nadaje się temu wspólnikowi, co do którego pozostali wspólnicy wyrazili pisemną zgodę.
Jest poza sporem, że decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. anulował numer identyfikacyjny [...] o nadaniu którego zaświadczono dokumentem nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz odmówił wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego dla [...] spółka cywilna z siedzibą w B. Od przedmiotowej decyzji w dniu [...] kwietnia 2013 r. strona wniosła odwołanie, a sprawa dotycząca nadania numeru identyfikacyjnego toczyła się wówczas przed Dyrektorem ARiMR.
Zdaniem Sądu zasadnie organ odwoławczy uznał, że kwestia wyjaśnienia prawidłowości nadania numeru identyfikacyjnego [...] dla spółki cywilnej [...] stanowi zagadnienie wstępne, bowiem od rozstrzygnięcia powyższego zależy rozpatrzenie wniosku tejże spółki o przyznanie płatności do gruntów rolnych (w ramach wsparcia bezpośredniego) na rok 2008. Dlatego też istniały przesłanki wskazane w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniające zawieszenie z urzędu postępowania dotyczącego przedmiotowego wniosku. Jednocześnie Sąd zauważa, iż kwestia nadania numeru identyfikacyjnego w dalszym ciągu nie została rozstrzygnięta.
Wobec tego Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.